Το κρίσιμο 25+% και τα τρία σενάρια τρικομματικών κυβερνήσεων

Καταλυτικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις θα έχει η συμμετοχή στις εκλογές. Δηλαδή, εάν οι αποστασιoποιημένοι του καναπέ αποφασίσουν να τιμωρήσουν, ψηφίζοντας ότι είναι ή έστω ότι μοιάζει με καινούργιο. Συνεπώς, στις εκλογές η Νέα Δημοκρατία του Κυριάκου Μητσοτάκη πρέπει να είναι κάτω από το 25%, ούτως ώστε να μην πάρει ούτε μία έδρα bonus.

Ταυτόχρονα όμως πρέπει να μην είναι πρώτο κόμμα, για να μη μπορέσει να καθοδηγήσει τις εξελίξεις, δηλαδή να γίνουν ξανά εκλογές υπό το φόβητρο της ακυβερνησίας και της αποσταθεροποίησης. Οι δύο αυτές προϋποθέσεις μοιάζουν εφικτές, με βάση τις δημοσκοπικές τάσεις.

Προσοχή, εάν κανένα κόμμα δεν πιάσει το κατώφλι των bonus του 25%, τότε οι 300 έδρες μοιράζονται όπως στην απλή αναλογική στα κόμματα που έπιασαν το 3% για την είσοδο στη Βουλή. Υπό αυτή τη συνθήκη το ερώτημα είναι ποιο από τα άλλα κόμματα θα μπορέσει να ξεπεράσει το 25% για να πάρει bonus έδρες. Το bonus ξεκινά από 20 έδρες στο 25% και για κάθε επιπλέον 0,5% περίπου, παίρνει +1 έδρα. Άρα, αν μόνο ένα κόμμα είναι πάνω από 25%, για παράδειγμα 27%, παίρνει 67 έδρες που του αναλογούν + 24 από το bonus, σύνολο 91. Τα υπόλοιπα κόμματα μοιράζονται τις υπόλοιπες 209 έδρες αναλογικά.

Οι δυνατότητες των παικτών

Με αυτό το δεδομένο παραπέμπει μάλλον σε τρικομματική κυβέρνηση, αν και μπορεί να υπάρξει δικομματική με την ανοχή ενός ή περισσότερων μικρών κομμάτων. Καταλυτικό ρόλο στο να αποφευχθεί δεύτερος γύρος θα παίξει το πόσο αυστηρά θα έχει τιμωρηθεί η ΝΔ του Μητσοτάκη, πχ να είναι κάτω από 20% και τι δυναμική θα έχουν αναπτύξει τα άλλα κόμματα, κυρίως τα νέα.

Για το τι κυβέρνηση θα προκύψει θα παίξει ρόλο αν ο Τσίπρας, ή η Καρυστιανού, ή ο Σαμαράς, ή το ΠΑΣΟΚ θα είναι πρώτο κόμμα… Αυτό θα εξαρτηθεί εν πολλοίς από τα πρόσωπα που θα παρατάξουν μπροστά τα τρία νέα κόμματα και τι προγράμματα θα καταθέσουν.
Αν το κόμμα Καρυστιανού είναι πρώτο, αν και διακηρύττει πως δεν θα συνεργαστεί με κανέναν, διαφαίνεται ότι θα μπορούσε να συμπράξει με το κόμμα Σαμαρά, ίσως και με το ΠΑΣΟΚ. Ακόμη και με την Ελληνική Λύση ή την Πλεύση Ελευθερίας.

Η πιθανότητα κυβέρνησης Τσίπρα-Ανδρουλάκη (και ΣΥΡΙΖΑ εάν επιβιώσει) ή και το ανάποδο κυβέρνηση Ανδρουλάκη-Τσίπρα με ανοχή ή και συμμετοχή του κόμματος Καρυστιανού ή Σαμαρά δεν μπορεί να αποκλειστεί. Αν ο Σαμαράς κάνει την έκπληξη – αριθμητικά το σενάριο με το ένα εκατ. που ψήφισαν ΝΔ το 2023 και γύρισαν στον καναπέ – βγαίνει. Θα μπορούσε να συμπράξει με ΝΔ χωρίς Μητσοτάκη, με Καρυστιανού και φυσικά την Ελληνική Λύση.

Πάντως, φαίνεται ότι εντός του Μαΐου Σαμαράς και Καρυστιανού θα διαβούν τον Ρουβίκωνα, οπότε οι δημοσκοπήσεις θα αποκτήσουν κάποια ουσία. Ο Σαμαράς θα βγει με πολλές ιδέες στα οικονομικά και σκληρός στις διεθνείς σχέσεις. Η Καρυστιανού στο παραπέντε καταγγέλλει συστηματικές προσπάθειες παρεμπόδισης της συγκρότησης του κόμματός της.

Τσίπρας και Σαμαράς κατά Μητσοτάκη

Ο Τσίπρας έχει τη στρατηγική “βραδείας καύσεως”. Έβγαλε το “Μανιφέστο για τη Συμπαράταξη της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας” ένα μπερδευτικό κείμενο, μακρόσυρτο, εφ’ όλης της ύλης, περισσότερο ως προ-προγραμματική πλατφόρμα σύγκλισης των πολιτικών στελεχών, ακαδημαϊκών και των τεχνοκρατών, παρά για να πείσει τους ψηφοφόρους.

Εντυπωσίασε η απουσία του νακ οιασδήποτε αναφοράς στα εθνικά θέματα, το δημογραφικό και το παραγωγικό μοντέλο. Ο ίδιος στις παρουσιάσεις του είναι πιο μπροστά από το κείμενο του Μανιφέστου. Το μόνο νέο είναι η διαρροή πως ο Χρήστος Ράμμος, πρώην δικαστικός και Πρόεδρος της ΑΔΑΕ, θα έχει την πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας (κάτι που διαψεύστηκε από τον ίδιο).

Στο ΠΑΣΟΚ επιχειρείται η σύμπραξη γνωστών προσώπων, όπως φάνηκε με την ένταξη του ευρωβουλευτή Νικόλα Φαραντούρη και την πιθανολογούμενη επιστροφή της Θεοδώρας Τζάκρη. Στο ΣΥΡΙΖΑ ζουν το δράμα τους, ενώ η εκλογική σύμπραξη ΜΕΡΑ25 του Βαρουφάκη και της Νέας Αριστεράς του Γαβριήλ Σακελλαρίδη μπορεί να βάλει τον Βαρουφάκη στη Βουλή, όπου θα έχει πάντα ενδιαφέροντα να πει.

Από τα σενάρια αυτά, οι δύο πολιτικοί που έχουν στομάχι, ξέρουν και μπορούν να κάνουν κάτι είναι ο Τσίπρας και ο Σαμαράς. Και έχω υποστηρίξει την άποψη ότι θα ήταν καλό να συγκυβερνήσουν, καθώς το στοίχημα για τη χώρα είναι στα όρια του υπαρξιακού και δεν έχουμε ούτε χρόνο, ούτε περιθώρια για πειραματισμούς. Τα πλέον φλέγοντα ζητήματα είναι η ανασυγκρότηση της οικονομίας και η πάταξη της κερδοσκοπίας, η αλλαγή ενεργειακού και παραγωγικού μοντέλου, η ριζική αναθεώρηση του συντάγματος και μια πιο ευέλικτη και απαιτητική εξωτερική πολιτική.