Θα αναστείλει ο Τραμπ την αποστολή όπλων στην Ταϊβάν;

Δεν πρόκειται μόνον για το άνοιγμα των στενών του Ορμούζ, από όπου διέρχονταν ατελώς μέχρι πρότινος τα ελληνικά πετρελαιοφόρα, ούτε για την πώληση Αμερικανικών προϊόντων υψηλής τεχνολογίας, χωρίς ευρεσιτεχνιακή κλοπή στην Κίνα, αλλά κυρίως για την πώληση προηγμένων όπλων της Αμερικής στην Ταϊβάν, που οι Κινέζοι αποδοκιμάζουν.

Δεδομένου ότι δεν κρύβουν τις βλέψεις τους εις βάρος της ανεξαρτησίας της Ταϊβάν, ομοιάζουν με τους ανιστόρητους γείτονές μας, που διεκδικούν την θάλασσα της Μεσογείου σαν “πατρίδα τους”, ενώ είδαν λιμάνια για πρώτη φορά τον 10ον αιώνα μ.Χ. Υπάρχει ένας συσχετισμός της Κινεζικής στάσης με τα συμβαίνοντα στο Ελληνικό Αιγαίο και ΝΑ Μεσόγειο θάλασσα, που διεκδικεί η Τουρκία κατά παράβαση διεθνών συνθηκών (Λωζάνης) και του Διεθνούς Δικαίου της Θαλάσσης (UCLOS, 1982). Ο συσχετισμός δεν γίνεται από πλευράς διεθνούς δικαίου, όσο από την απόφαση της Αμερικής να πωλήσει αεροπλάνα πέμπτης γενεάς στην γειτονική Τουρκία, κατά τον πρεσβευτή Τομ Μπάρακ στην Άγκυρα.

Ταϊβάν και ελληνοτουρκικά

Η συνάφεια των δύο συσχετισμών είναι ότι το Αμερικανικό Κογκρέσο υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Ταϊβάν και εμποδίζει την πώληση των μαχητικών F-35 στην Τουρκία για λόγους εθνικής ασφαλείας των ΗΠΑ. Εάν ο Τραμπ δεν ενδώσει στις πιέσεις του Κινέζου προέδρου και αναστείλει την παράδοση των προηγμένων οπλικών συστημάτων στην Ταϊβάν, αξίας 22 δις $, ποιο επιχείρημα προτίθεται να χρησιμοποιήσει για την πώληση στην Τουρκία όπλων, που στρέφονται, αν όχι κατά της Ελληνικής εδαφικής ακεραιότητας με την “έλευση του Ερντογάν ένα βράδυ”, αλλά σαφώς εναντίον των Αμερικανικών βάσεων στην Κρήτη;

Θα επικρατήσει άραγε το επιχειρηματικό συμφέρον της Λόκχιντ-Μάρτιν, κατασκευάστριας των F-35, της ειδικής σχέσεως της Αμερικής με την Ελλάδα και θα υποχωρήσει η στρατηγική λογική, που θέτει εν κινδύνω τις Αμερικανικές βάσεις στην Κρήτη, Κάρπαθο και Αλεξανδρούπολη-Λήμνο από την χρησιμοποίηση των F-35 από την Τουρκία.

Βέβαια, υπάρχει η ρήτρα εξαιρέσεως των περιοχών Αμερικανικού ενδιαφέροντος στην Ελλάδα από την Τουρκική αεροπορία, αλλά πέραν του ότι η δέσμευση είναι αμφίβολο αν θα γίνει δεκτή από την κυβέρνηση της γείτονος, στην πράξη είναι μικρής αξίας λόγω εγγύτητας των ακάλυπτων νήσων της Ελλάδας και της αναξιότητας των Τουρκικών “εγγυήσεων”, που δεν τηρήθηκαν ποτέ στην Κύπρο μετά το 1974, αλλά και προσφάτως στην ουδέτερη “ζώνη Αττίλα”.

Εν πάση περιπτώσει, τα διάφορα σενάρια έχουν σχετική σημασία, καθώς η ασάφεια στις διεθνείς σχέσεις των μεγάλων δυνάμεων επικρατεί των συμφωνιών, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ελληνικές ευαισθησίες διασκεδάζονται, την στιγμή μάλιστα που το ταξίδι του προέδρου Τραμπ στην Αθήνα δεν έχει ακόμη καθορισθεί, παρά τις διαβεβαιώσεις της κυρίας Γκιλφόιλ, πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα.