Όταν τρως σφαλιάρες και από το Κίεβο πως να σε σέβονται!

Λίγες ημέρες πριν, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, κόμπαζε ότι είχε παρέμβει και αποτρέψει πλήγματα των ενόπλων δυνάμεων του Ισραήλ στη Συρία, ενώ μαχητικά αεροσκάφη «ζέσταιναν τις μηχανές τους»! Χθες το πρωί, ξυπνήσαμε και πληροφορηθήκαμε ότι τέτοια επίθεση είχε τελικά πραγματοποιηθεί, χωρίς να διευκρινίζεται από ποιους, ενώ στους στόχους συμπεριλαμβανόταν αεροπορική βάση στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας…

Οι δηλώσεις και τα σχόλια που ακολούθησαν δεν άφηναν την παραμικρή αμφιβολία για το ποιος βρισκόταν πίσω από αυτή την επίθεση. Το Ισραήλ, καθυστέρησε κάποιες ώρες να παραδεχθεί επίσημα την εμπλοκή του. Ωστόσο, “χωριό που φαίνεται”… Προφανώς όμως, αντικείμενο του σημερινού σχολίου δεν είναι να αποφανθούμε ποιος έκανε τι!

Εξάλλου, έγκαιρα έχουμε επισημάνει ότι ένα από τα πιο επικίνδυνα δυνητικά μέτωπα του προσεχούς διαστήματος είναι αυτό ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία. Ένα μέτωπο που μπορεί να αλλάξει τα πάντα στην ευρύτερη περιοχή, εμπλέκοντας άμεσα τα ελληνικά (ελλαδικά και κυπριακά) εθνικά συμφέροντα. Όχι απαραίτητα με αρνητικό τρόπο, αν και κίνδυνοι εξ ορισμού υπάρχουν.

Το μέτωπο Τουρκίας-Ισραήλ

Ένα τέτοιο μέτωπο θα άλλαζε τα δεδομένα για τον τουρκικό αμυντικό σχεδιασμό. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εξήγηση για ποιον λόγο η πραγματική απειλή για τους Τούρκους δεν προέρχεται από δυσμάς. Η όποια “φασαρία” στην περιοχή μας, είναι προϊόν αποκλειστικής πρωτοβουλίας της Άγκυρας και έχει ως αφετηρία τον πάγιο αναθεωρητισμό της. Μια ματιά στα πρόσφατα στοιχεία της αεροπορικής δραστηριότητας στον χώρο του Αιγαίου, αρκεί για να τεκμηριώσει το ότι η “θερμοκρασία” καθορίζεται κατά το δοκούν από την ανατολική πλευρά των ακτών του.

Η πιο βασική παρατήρηση που πρέπει να γίνει, είναι η απόφαση του εβραϊκού κράτους να μην κάνει εκπτώσεις στα θέματα εθνικής ασφαλείας. Ακόμα κι αν ενιστάμενος είναι ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος, με τον οποίο μάλιστα, ο σημερινός Ισραηλινός πρωθυπουργός διατηρεί θερμές προσωπικές σχέσεις επί δεκαετίες.

Οι Ισραηλινοί έθεσαν την κόκκινη γραμμή για την τουρκική εμπλοκή στη Συρία και χτίζουν συστηματικά εικόνα αξιοπιστίας για το τι θα συμβεί, εάν… κάποιος την παραβιάσει. Χωρίς εξαιρέσεις. Μετακίνησαν δε, εμφανέστατα, ολόκληρη Μοίρα επιθετικών ελικοπτέρων Apache πιο κοντά στο βόρειο μέτωπο, δηλαδή προσανατολισμένη προς Λίβανο και Συρία…

Αυτή είναι η εικόνα μιας χώρας που έχει απόλυτη συναίσθηση του τι συμβαίνει στον γεωπολιτικό της περίγυρο. Αντιλαμβάνεται ότι άπαντες παίζουν τα ρέστα τους, καθώς έχουν αντιληφθεί έγκαιρα τη μεταβατική φάση που διέρχεται το διεθνές σύστημα. Σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο. Όλοι διαγκωνίζονται για το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα για την επόμενη ημέρα, όπου θα υπάρχουν κερδισμένοι και χαμένοι.

Νικητές και ηττημένοι. Και σεβόμενοι τον εαυτό τους, οι Ισραηλινοί δε σκοπεύουν να βρεθούν στη δεύτερη κατηγορία. Εξάλλου, όπως αποκαλύπτει η στρατηγική τους κουλτούρα, αντιλαμβάνονται ότι το να κρύβονται στο καβούκι τους συνιστά ηττοπαθή στρατηγική, η οποία εκπέμπει αδυναμία στο γεωπολιτικό περιβάλλον. Κυρίως όμως, προσπαθούν ενεργητικά να διαμορφώσουν τις εξελίξεις.

Οι “νομιμόφρονες” Έλληνες…

Στον αντίποδα αυτής της οπτικής φαίνεται πως βρίσκεται η Ελλάδα. Η ρητορική της εξακολουθεί να υπερτονίζει αφελώς το διεθνές δίκαιο, σε μια περίοδο που ακόμα και οι “νομοταγείς” αντιλαμβάνονται ότι δεν χρησιμοποιείται πλέον, ούτε ως φύλλο συκής για τη συγκάλυψη πραγματικών κινήτρων και στόχων! Μόνον ό,τι έχεις την ισχύ να κατοχυρώσεις θα σου ανήκει την επόμενη ημέρα. Αυτή είναι και η πεποίθηση της αναθεωρητικής Τουρκίας.

Χωρίς να επεκταθούμε σε όλο το φάσμα της διεθνούς συμπεριφοράς της Αθήνας, ας επισημανθεί μόνον το ότι ποντάρει τα πάντα στην πολιτική συμμαχιών. Στη “σωστή πλευρά της Ιστορίας”, με την προσδοκία βρει στήριγμα την κρίσιμη στιγμή. Παράλληλα όμως, με την απόλυτη προσαρμογή των ελληνικών συμφερόντων στα συμμαχικά, εκπέμπει το μήνυμα ότι διστάζει. Η ίδια στάση αντικατοπτρίζεται σε όλα τα μέτωπα! Υπάρχοντα και δυνητικά!

Συμμαχία διαφημίζει με το Ισραήλ, αλλά φοβάται εμφανώς να κάνει κινήσεις που θα έδιναν την εντύπωση ενοποίησης, τρόπον τινά, του ελληνοτουρκικού με το τουρκοϊσραηλινό μέτωπο, χτίζοντας ένα ισχυρό και διακριτό σύστημα αποτροπής… Στρατηγική σχέση διαφημίζει με τη Σαουδική Αραβία και δείχνει να αιφνιδιάζεται από τη Συμφωνία της Μέκκας.

Τα ίδια και με στο μέτωπο της Ουκρανίας! Στην αρχή το προσέγγισε με “ιδεολογικούς” όρους και κηρύγματα περί διεθνούς δικαίου και νομιμότητας. Πουθενά αναφορά σε ειδικά ελληνικά εθνικά συμφέροντα. Εξέπεμπε εξ αρχής το μήνυμα μιας πολιτικής που είναι παρακολούθημα αυτής των “συμμάχων»”. Οποιαδήποτε απόκλιση από τη συμμαχική πολιτική και αναφορά στα ειδικά ελληνικά εθνικά συμφέροντα θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως!

Ιδού το “ευχαριστώ” από το Κίεβο!

Τελικά “κατάφερε” να δέχεται πλήγματα από μη επανδρωμένα εναντίον πλοίων ελληνικών συμφερόντων στη Μαύρη θάλασσα από τους Ουκρανούς που έχουν ευεργετηθεί! Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, το πετρέλαιο ήταν από το Καζακστάν! Το Κίεβο αισθάνεται άνετα να… τιμωρεί τον ευεργέτη του, που πήγε κόντρα στην παραδοσιακή του πολιτική εξισορρόπησης των σχέσεων με τη Ρωσία για χάρη του! Θυσιάζοντας τον ρόλο της Μόσχας στα ελληνοτουρκικά και φυσικά στο Κυπριακό! Αυτό είναι το “ευχαριστώ”!

Τι κι αν ορθώς, μαζί με τη Μάλτα, εκφράστηκαν ισχυρές επιφυλάξεις μπλοκάροντας πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πλήρη απαγόρευση των ναυτιλιακών υπηρεσιών μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου Η οριζόντια απαγόρευση θα έπληττε την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών, άρα και ευρωπαϊκών, ναυτιλιακών εταιρειών. Επίσης, θα προκαλούνταν περαιτέρω αναταράξεις στις διεθνείς τιμές της ενέργειας, πλήττοντας τον Έλληνα καταναλωτή.

Είναι όμως αυτή επαρκής αιτιολογία για τη στοχοποίηση πλοίων ελληνικών συμφερόντων από το Κίεβο; Δηλαδή, αυτό που περίμεναν είναι η απόδοση προτεραιότητας στα ουκρανικά κι όχι στα ελληνικά συμφέροντα; Αυτά οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε. Εάν τα υπερασπίσει η χώρα, είναι σαν να μην υπάρχουν! Κι εφόσον το Κίεβο στρέφεται εναντίον της Αθήνας, ποια είναι η αντίδραση;

Απείλησε η Ελλάδα με σοβαρά αντίμετρα εάν συνεχιστεί αυτή η πρακτική; Και να το εννοεί ασφαλώς. Πέρα από τις τυπικές διπλωματικές παραστάσεις, που αποδεικνύεται στην πράξη ότι εν καιρώ πολέμου είναι για τα μάτια του κόσμου. Εντός κι εκτός Ελλάδας… Υπάρχει και το βέτο στην Ευρωπαϊκή Ένωση αν επιμένουν να απαιτούν πλήρη υποταγή των ελληνικών συμφερόντων εθνικής ασφαλείας στα ουκρανικά.

Ισραήλ-Ουκρανία: “Το πολύ το Κύριε ελέησον…”

Τούτων λεχθέντων, δεν αναρωτιέται κανείς στην Αθήνα ποια είναι η αιτία στην οποία οφείλεται η ανυποληψία που έχει περιπέσει η γεωπολιτική υπόσταση της Ελλάδας, αν κριθεί από την ευκολία με την οποία η Ουκρανία “ξεχνά” την ελληνική βοήθεια και πλήττει ελληνικά συμφέροντα λόγω μη απόλυτης ευθυγράμμισης με τις αποφάσεις της;

Μήπως τελικά ισχύει, κατ’ αναλογία, το αντίστοιχο της παροιμίας «το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς»! Όπου “Κύριε ελέησον” αντιστοιχίζονται τα κηρύγματα περί διεθνούς νομιμότητας, που ακούγονται τόσο παράταιρα στην κατάσταση γενικευμένης ζούγκλας που διερχόμαστε.

Μερικές φορές, η χώρα δείχνει να γίνεται βολικός στόχος για όλους. Σάκος του μποξ! Γιατί; Μα διότι εάν δεν αναμένονται αντίποινα, που εξ αντικειμένου θα όρθωναν ένα τείχος αποτροπής, όλα τα υπόλοιπα καταλήγουν απλές λεπτομέρειες. Διότι οι Ουκρανοί προτεραιοποιούν τα δικά τους συμφέροντα. Μόνος τρόπος αποτροπής η καλλιέργεια την πεποίθησης για αξιόπιστα αντίποινα. Αυτά θα βάραιναν στους υπολογισμούς οποιουδήποτε.

Ακούσαμε τίποτα ουσιώδες από τους λαλίστατους κατά τα άλλα υπουργούς Κικίλια, Δένδια και Γεραπετρίτη; Το πρόβλημα είναι ότι τη φήμη και την αξιοπιστία δεν τη χτίζεις από τη μια μέρα στην άλλη. Καλλιεργείται σε βάθος χρόνου. Όχι με λόγια, αλλά με έργα. Ούτε με “αγριάδες” και το σύνηθες ύφος ορισμένων για λόγους επικοινωνίας, καθώς εδώ προτεραιότητα είναι η εικόνα του συνεργάσιμου πολιτικού σε… επιλεγμένες ξένες πρωτεύουσες. Πώς γίνεται λοιπόν να έχεις πρωταγωνιστήσει υπέρ της Ουκρανίας, να την έχεις εξοπλίσει, να έχεις ξεχάσει κάθε ίχνος της συνήθους έκκλησης υπέρ του δρόμου της διπλωματίας έναντι αυτού των όπλων και να δέχεσαι πλήγματα από ουκρανικά μη επανδρωμένα;

Παράλληλα, δεν έχεις τολμήσει ως Ελλάδα να συνδέσεις τη στάση της χώρας με αντίστοιχη των συμμάχων σου Κυπριακό που είναι κι αυτό ζήτημα εισβολής και κατοχής! Γιατί να φωνάζουμε για το Ντονμπάς, εάν οι σύμμαχοι και ο Ζελκένσκι δεν βλέπουν «κατεχόμενα» και στη βόρεια Κύπρο; Εάν μας προτρέπουν “να τα βρούμε” με τον κατακτητή, για ποιον λόγο να διαφοροποιήσουμε εμείς τη στάση μας, έχοντας λάβει από την πρώτη μέρα θέση αρχής για καταδίκη της ρωσικής εισβολής; Υπάρχουν… δύο ειδών κατακτητές;

Βερολίνο, Κίεβο και Nord Stream

Και η Γερμανία έχει στηρίξει την Ουκρανία. Όταν όμως έγινε η δολιοφθορά στον αγωγό Nord Stream που επιχειρήθηκε με μαζική επικοινωνιακή επίθεση να πέσει η ευθύνη στη Μόσχα, Το Βερολίνο δεν πείστηκε. Η έρευνα των Γερμανών έδειχνε άλλους ως υπεύθυνους. Τελικά συνελήφθησαν δύο Ουκρανοί που εργάζονταν «για λογαριασμό ουκρανικών κρατικών οντοτήτων» και η γερμανική ομοσπονδιακή εισαγγελία πλέον κάνει τη δουλειά της.

Το Κίεβο ισχυρίζεται πως «δεν οργάνωσε» τη δολιοφθορά, μην κρύβοντας όμως την ικανοποίηση, κρίνοντας εμμέσως νόμιμη οποιαδήποτε επίθεση περιορίζει την ικανότητα της Μόσχας να χρηματοδοτεί τον πόλεμο εναντίον της Ουκρανίας. Αυτό μοιάζει να ισχύει και στην περίπτωση των πλοίων ελληνικών συμφερόντων.

Κατανοητή η στάση του Κιέβου αφού η προτεραιότητα είναι “οι επιτιθέμενοι Ρώσοι”. Και στο Κυπριακό όμως δεν έχουμε “επιτιθέμενους” ως Ελλάδα που πρέπει κι εμείς με τη σειρά μας να τους δώσουμε προτεραιότητα; Δηλαδή να μην κάνουμε πως δεν βλέπουμε για να μη διαταράξουμε… την ενότητα της συμμαχίας; Ή μήπως θα πρέπει να δικαιολογήσουμε τις σε βάρος μας ενέργειες στο μέτωπο της Ουκρανίας, θέτοντας σε δεύτερη μοίρα τα προβλήματα με την Τουρκία και το Κυπριακό;

Τελικά, ποιο συμπέρασμα εξάγουν άραγε οι σχεδιαστές στρατηγικής, η πολιτική και η στρατιωτική ηγεσία στο Ισραήλ από αυτή μας τη στάση; Υπενθυμίζεται, ότι οι Ισραηλινοί απέδειξαν στην πράξη ότι δεν διστάζουν να παρακάμψουν τις αντιρρήσεις μιας χώρας που τους παρείχε την τελευταία δεκαετία 38 δισ. δολ. για εξοπλισμούς. Ούτε και τα ειδικά συμφέροντα του «μεγαλύτερου φίλου που είχε ποτέ στην Ουάσινγκτον», σύμφωνα με τα λόγια του πρωθυπουργού Νετανιάχου. Πώς ερμηνεύεται άραγε στην Ιερουσαλήμ η “υπερβάλλουσα ανεκτικότητα” της Αθήνας; Οι συγκρίσεις και τα συμπεράσματα είναι του καθενός…

Σε συνεργασία με το defencepoint