Δημόσιος διάλογος και εθνικό συμφέρον

Πιο συγκεκριμένα, ο δημόσιος διάλογος επί των εθνικών θεμάτων πρέπει να εναρμονίζεται απολύτως με το γράμμα και με το πνεύμα του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Συνθηκών, και να κατατείνει στην προώθηση του εθνικού μας συμφέροντος (όπως αυτό καθορίζεται από το Σύνταγμα και από την Ιστορία μας και όχι όπως μπορεί κατά περίπτωση να ακρωτηριάζεται από παρα-μορφωμένους Προκρούστες εντολοδόχους σκοτεινών εσωτερικών ή / και εξωτερικών κέντρων εξουσίας).

Με βάση τη “Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας” (UNCLOS), την οποία η Ελλάδα την έχει συνυπογράψει και επομένως οφείλει να την εφαρμόζει, ως παράκτιο κράτος έχουμε το δικαίωμα να επεκτείνουμε την αιγιαλίτιδα ζώνη μας έως τα 12 ν.μ. από τις γραμμές βάσης.

Σύμφωνα, μάλιστα, με το άρθρο 121 της UNCLOS δεν υφίσταται διαφορά μεταξύ των ηπειρωτικών εδαφών και των νήσων ως προς το δικαίωμα κατοχύρωσης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Κομβικής σημασίας είναι το ότι κατά το ερμηνευτικό πλαίσιο της UNCLOS (και λόγω της γεωγραφικής διαμόρφωσης τόσο του Αιγαίου Πελάγους όσο και της Ανατολικής Μεσογείου) η επήρεια των ελληνικών νήσων είναι πλήρης (και αυτό ισχύει ασφαλώς και για το Καστελλόριζο).

Μερικές “ενστάσεις” καθόλου αθώες

Κατά το άρθρο 12 της “Συνθήκης της Λωζάννης” οι νήσοι, οι νησίδες και οι βραχονησίδες, οι οποίες ευρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των τριών ναυτικών μιλίων από τις μικρασιατικές ακτές της Τουρκίας ανήκουν στην Ελλάδα – εξαιρουμένων της Ίμβρου, της Τενέδου και των Λαγουσών Νήσων, οι οποίες λόγω της εγγύτητάς τους στα Στενά των Δαρδανελλίων παραχωρήθηκαν στην Τουρκία υπό ειδικό καθεστώς, το οποίο πολύ σύντομα η Τουρκία παραβίασε βάναυσα με αποτέλεσμα το γηγενές ελληνικό σχεδόν να έχει σχεδόν εκλείψει.

Η εκτέλεση του έργου “Great Sea Interconnector” (GSI), με το οποίο θα συντελεστεί η ηλεκτρική διασύνδεση της Ελλάδος με την Κυπριακή Δημοκρατία και με το Ισραήλ, αναμφίβολα θα προωθήσει πολλαπλώς τα εθνικά μας συμφέροντα, αφού πέραν των άλλων θα καταστήσει την Ελλάδα ενεργειακό κόμβο “καθαρής” ενέργειας μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής (με ό, τι συνεπάγεται αυτό για την ελληνική οικονομία και για το γεωπολιτικό “κεφάλαιο” της Ελλάδος), αλλά και θα τερματίσει την ενεργειακή απομόνωση της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία παραμένει το τελευταίο ενεργειακά απομονωμένο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ορισμένοι καίριοι προβληματισμοί… 

Με αυτά τα δεδομένα, σε κάθε Έλληνα πολίτη, ο οποίος παρακολουθεί με νηφαλιότητα, συνέπεια και άνευ κομματικών παρωπίδων τις εξελίξεις και τον  εν Ελλάδι δημόσιο διάλογο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, προκύπτουν διάφοροι καίριοι προβληματισμοί, εκ των οποίων οι σημαντικότεροι είναι οι ακόλουθοι:

• Για ποιον ακριβώς λόγο θα πρέπει, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι, να “ενημερωθεί απλώς” η Τουρκία για τις εργασίες πόντισης του καλωδίου του GSI, εφόσον αυτές θα πραγματοποιηθούν στις υφαλοκρηπίδες / ΑΟΖ της Ελλάδος, της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ισραήλ, και εφόσον ο GSI θα χρηματοδοτηθεί από την Ελλάδα, από την Κυπριακή Δημοκρατία, από την Ευρωπαϊκή Ένωση, από τη γαλλική εταιρεία Meridiam και μελλοντικώς από το Ισραήλ; 
• Επί της ουσίας, εάν και εφόσον η Τουρκία “απλώς ενημερωθεί” για τις εργασίες πόντισης του καλωδίου του GSI είτε από την Ελληνική Κυβέρνηση είτε από τη γαλλική εταιρεία Meridiam, δεν θα έχει επιτύχει τον θεμελιώδη στόχο της να της αναγνωριστούν (εμμέσως πλην σαφώς) κυριαρχικά δικαιώματα σε περιοχές, στις οποίες δεν έχει κανένα απολύτως δικαίωμα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και με τις Διεθνείς Συνθήκες;

Εφόσον υπάρξει τέτοια “απλή ενημέρωση” (ακόμα και από τη γαλλική Meridiam) «προκειμένου να μην επικαλεστεί η Τουρκία αιφνιδιασμό», τι εμποδίζει αμέσως μετά την Άγκυρα να εκδώσει (και) δική της Navtex, με σκοπό να προσθέσει στην αναθεωρητική διπλωματική της φαρέτρα ένα ακόμα ισχυρότατο όπλο-επιχείρημα ότι ενημερώθηκε ακριβώς επειδή αναγνωρίζονται τα “δικαιώματά” της στις επίμαχες περιοχές;

• Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, η μόνη “ανυπολόγιστα χαμένη” δεν θα είναι η Ελλάδα, αφού η μεν γαλλική εταιρεία θα έχει εξασφαλίσει την ανεμπόδιστη εκτέλεση του έργου και τον προσπορισμό του αναμενόμενου κέρδους, η δε Τουρκία θα έχει επιτύχει την de facto αναγνώριση “δικαιωμάτων της”, εκεί όπου μόνον ο χιμαιρικός αναθεωρητικός παροξυσμός της διακρίνει τουρκικά δικαιώματα; 
• Κατά ποίαν ακριβώς έννοια αναδεικνύουν το γράμμα και το πνεύμα του Διεθνούς Δικαίου, υπηρετούν το εθνικό μας συμφέρον και τιμούν την Ιστορία του Έθνους μας όσοι Έλληνες ειδικοί και “ειδικοί” του Διεθνούς Δικαίου, της Πολιτικής Επιστήμης κλπ, κλπ, υποστηρίζουν (και μάλιστα στον δημόσιο διάλογο) ότι η Ελλάδα πρέπει να παραιτηθεί από τα δικαιώματα που της παρέχουν το Διεθνές Δίκαιο και οι Διεθνείς Συνθήκες και να αυτοπεριοριστεί στα 6 ναυτικά μίλια, για να μην “θυμώσει” η Τουρκία;

Με ποια ειδική, μάλιστα, γνώση, με ποια ηθική νομιμοποίηση και με ποιον απώτερο στόχο φθάνουν έως το σημείο να προβλέπουν ότι σε μία πιθανή αναμέτρηση των δύο χωρών επί του πεδίου η Ελλάδα είτε θα τραπεί σε φυγή χωρίς καν να πέσει η πρώτη σφαίρα είτε θα ηττηθεί και, ως εκ τούτου, πρώτιστη επιδίωξή μας πρέπει να είναι η πάση θυσία αποφυγή μιας τέτοιας αναμέτρησης;

• Πώς ακριβώς ορισμένα ΜΜΕ προβάλλουν το γράμμα και το πνεύμα του Διεθνούς Δικαίου, υπηρετούν το εθνικό μας συμφέρον και τιμούν την Ιστορία του Έθνους μας από τις συχνότητες τους και από το δημόσιο βήμα που διαθέτουν – σημειωτέον ότι αυτά συνιστούν δημόσιο αγαθό – όταν παρουσιάζουν (ενίοτε και σε περίοπτη θέση) απόψεις, οι οποίες είναι αντίθετες με το Διεθνές Δίκαιο, με την κοινή λογική και με το εθνικό μας συμφέρον; Σε ποια άλλη δημοκρατική χώρα του Κόσμου ο δημόσιος διάλογος επί των εθνικών θεμάτων διαμορφώνεται με τέτοιους όρους “ισότιμης” προβολής του νόμιμου, του λογικού και του εθνικώς επωφελούς με το παράνομο, το παράλογο και το εθνικώς καταστροφικό; 

Να μην λειτουργήσει ο “δημόσιος διάλογος” ως δηλητήριο!

Ο δημόσιος διάλογος δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ελαφρά τη καρδία ως “τραπέζι με ποικιλία εδεσμάτων”, από τα οποία ο καθένας μπορεί ελεύθερα να επιλέξει αυτά ακριβώς που επιθυμεί. Διότι ο μη υποψιασμένος ή ο ασύγγνωστα καλοπροαίρετος μη ειδικός πολύ εύκολα μπορεί να υποστεί ανήκεστη βλάβη, όταν στο “τραπέζι” αυτό προσφέρονται εντέχνως και μανιταρόσουπες που εμπεριέχουν (και) δηλητηριώδη μανιτάρια ή ψαρόσουπες που εμπεριέχουν (και) λαγοκέφαλους… 

Υ.Γ.: Προ δύο ημερών η τουρκική προπαγάνδα, στο πλαίσιο εκτέλεσης επιχείρησης ψυχολογικού πολέμου, αποκάλυψε δια του τουρκικού Τύπου χάρτες και ακριβείς συντεταγμένες για στοχοποιημένες από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις κρίσιμες εγκαταστάσεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.

Η “διαρροή” αυτή έγινε σε μία χρονική συγκυρία, κατά την οποία η Ελλάδα αποτελεί στόχο του Ιράν λόγω της πολύτιμης υποστήριξης που παρέχει στις ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και ενώ ο ρωσοουκρανικός πόλεμος μαίνεται. Καταφανέστατα η συγκεκριμένη αντι-ΝΑΤΟϊκή και αντι-Ευρωπαϊκή πράξη της Τουρκίας θα πρέπει να καταγγελθεί με τον πλέον επίσημο και έντονο τρόπο τόσο στους κόλπους του ΝΑΤΟ όσο και στα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προκειμένου να επιβληθούν σοβαρότατες κυρώσεις στην Τουρκία, η οποία συμπεριφέρεται ως μέλος του ΝΑΤΟ και ως υποψήφια προς ένταξη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μόνον όταν πρόκειται να αποκομίσει κάποιο απτό όφελος.

Ίσως με αυτή την αφορμή οι Ευρωπαίοι εταίροι και οι Αμερικανοί σύμμαχοί μας κατανοήσουν πόσο αδιάφορη επί της ουσίας είναι η Τουρκία για την ασφάλεια και για το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Για τη νομική διάσταση και για τον αντικειμενικό κίνδυνο για τη χώρα μας, τον οποίο προκάλεσε η τουρκική αυτή ενέργεια, δεν έχουν ακόμα “καταδεχθεί” ορισμένοι/ορισμένες “φάροι του Διεθνούς Δικαίου και των Διεθνών Σχέσεων” να καταθέσουν δημοσίως τη θέση τους…