Η Ακροδεξιά φερετζές του συστημικού αυταρχισμού

Εκ πρώτης όψεως οι «ανησυχίες» σχετίζονται ευθέως με τον ανταγωνισμό για την ίδια την εξουσία, αυτή καθαυτή. Τα κυρίαρχα χριστανοδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη επ’ ουδενί δεν διανοούνται να χάνουν έδρες και να μοιράζονται εξουσία  με τους ακροδεξιούς της εναλλακτικής ή και φασίζουσας δεξιάς. Γι’ αυτό στην Γερμανία λανσάρανε το λεγόμενο «τείχος προστασίας» (Brandmauer) δηλαδή την κάθετη άρνηση της συνεργασίας με το AfD, στρατηγική που υποστηρίζει και το SPD κ.ά.. 

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο η στρατηγική αυτή που ονομάζεται Cordon Sanitaire, η ζώνη προστασίας, έχει πολλάκις παραβιαστεί, καθώς το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα (ΕΛΚ) προκειμένου να διατηρήσει τον ρόλο του ρυθμιστή των πλειοψηφιών στην τρέχουσα κοινοβουλευτική περίοδο 2024-2029 στηρίζεται παρασκηνιακά κατά περίπτωση σε δύο από τις τρεις Alt Right ευρωομάδες. Στο μεταναστευτικό, είναι σαφής η ιδεολογική μετατόπιση του ΕΛΚ προς τα δεξιά. Επιπλέον, το ΕΛΚ και οι ακροδεξιές παρατάξεις έχουν συμμαχήσει επανειλημμένα για να αποδυναμώσουν ή να καθυστερήσουν περιβαλλοντικούς κανόνες της ΕΕ.

Ο νεοφιλελευθερισμός όχι μόνο τρέφει την Alt-Right αλλά, όπως έγραψα σε προηγούμενο άρθρο μου, γι’ αυτά τα κόμματα επιφυλάσσει το ρόλο που έπαιξαν ιστορικά τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που υποτάχθηκαν στη λογική των αγορών και στήριξαν ως δεκανίκι τα κόμματα του κεφαλαίου και της δεξιάς ελίτ. Τελικά ο ρόλος τους είναι να λειτουργούν ως αμορτισέρ απορρόφησης των κοινωνικών κραδασμών. Είναι αυτονόητο ότι το κεφάλαιο προτιμά τους ναζί και τους φασίστες από τους αριστερούς και τους κομμουνιστές. 

Προς τι η υπερπροβολή

Η εκλογή του «αντισυστημικού» δισεκατομμυριούχου Ντόναλντ Τραμπ, με όρους βαθιά καπιταλιστικούς και ιμπεριαλιστικούς, είναι η περίτρανη εξέλιξη όπου το αμορτισέρ μετατράπηκε σε κινητήρα… Δεν λέω ότι ο Τραμπ είναι ναζί, αλλά εκφράζει έναν έντονο εθνικισμό ιμπεριαλιστικού τύπου και στο εσωτερικό λειτουργεί με αυξανόμενη περιφρόνηση των δημοκρατικών θεσμών και διογκούμενο αυταρχισμό.

Τα κόμματα της εναλλακτικής δεξιάς έχουν και μια άλλη κρίσιμη χρησιμότητα στο σύστημα και στις δεξιές ελίτ. Η μιντιακή υπερπροβολή τους και του κινδύνου που αυτά εκπροσωπούν για το δημοκρατικό πολίτευμα σχετίζεται  με την κάλυψη της αυθαιρεσίας και του αυξανόμενου αυταρχισμού των κυβερνήσεων. Η προβολή σκίνχεντς ή βλοσυρών τύπων που εκπροσωπούν τα κόμματα αυτά κατά βάθος προσβλέπουν στο να τρομοκρατήσουν και να ποδηγετήσουν τους φιλήσυχους πολίτες και να κρύψουν για παράδειγμα τη μετατροπή της ευρωπαϊκής οικονομίας σε πολεμική και τις προετοιμασίες για πόλεμο. 

Είναι πρωτοφανές το παράδοξο ότι η επικυρίαρχη κυβερνητική ιδεολογία στην Ευρώπη είναι ρωσοφοβική και υπέρ του πολέμου και τα κόμματα της άκρας δεξιάς κατά …

Η σύγχυση ως πολιτική χειραγώγησης

Σε κάθε περίπτωση η υπερπροβολή της αναμφίβολα επικίνδυνης επέλασης αυτών των κομμάτων κρύβεται η εγκατάσταση της σύγχυσης στο εκλογικό σώμα και μια πληθώρα πολιτικών σκοπιμοτήτων και κυρίως η με κάθε τρόπο διατήρηση της δεξιάς ηγεμονίας στο χώρο των ιδεών. 

Έτσι, οι συστημικές δυνάμεις της συντήρησης και του κεφαλαίου αποφεύγουν στη δημόσια σφαίρα τη συζήτηση για το ποιος και τι φταίει για την άνοδο της ακροδεξιάς. Δηλαδή, αποκρύπτεται η πραγματική αιτία που είναι η αποσάθρωση των μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων, οι ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές που μεγεθύνουν τις κοινωνικές ανισότητες εκθετικά, η απονεύρωση των δημοκρατικών θεσμών και η συνεχής διολίσθηση των κυβερνήσεων στον αυταρχισμό. 

Μια άλλη σκοπιμότητα που εξυπηρετείται από την υπερπροβολή των φασιζόντων αυτών κομμάτων είναι η έμμεση αλλά ισχυρή προβολή του διλήμματος «γιατί η Αριστερά δεν έχει πειστικό αφήγημα τέτοιο που να την κάνει κυβερνητική, με αποτέλεσμα τα μη προνομιούχα στρώματα να στρέφονται στην ακροδεξιά, όπως για παράδειγμα τη Γαλλία με τη Μαρίν Λεπέν;» . Ακόμη δεν έχει διατυπωθεί ευθέως το θεώρημα ότι φταίει η Αριστερά για την άνοδο της ακροδεξιάς και όχι οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, όμως είναι προφανές ότι η Αριστερά ευθύνεται για το συνεχώς διευρυνόμενο πολιτικό κενό. 

Αμήχανη η Αριστερά…

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η Αριστερά, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του πάλαι ποτέ υπαρκτού σοσιαλισμού που επέτρεψε την ασυδοσία των ΗΠΑ και την παγκοσμιοποίηση των αγορών, ήταν δραματικά αμήχανη απέναντι στις ραγδαίες γεωοικονομικές εξελίξεις. Τα οικολογικά και τα αντιπαγκοσμιοποιητικά κινήματα δεν μπόρεσαν να διατυπώσουν πειστικά εναλλακτικά κυβερνητικά σχέδια. Κυρίως γιατί κάθε ανατρεπτική πρόταση σκόνταφτε στον ατσάλινο τοίχο του καπιταλισμού.  

Κάπως έτσι, η φυσικότητα του καπιταλισμού κατοχυρώθηκε ως έσχατος ορίζοντας της πραγματικότητας (Σλαβόι Ζίζεκ). Σήμερα, φαίνεται η σχέση κοινωνίας και αγοράς-τραπεζών να είναι το τρέχον μέτωπο Αριστεράς-Δεξιάς. Η πόλωση διογκώνεται και αποκτά θολά χαρακτηριστικά… Παρ΄ όλα αυτά, η δημοκρατία μάλλον είναι ακόμα ικανή να συμβάλλει στην ανάπτυξη της αγοράς προς την κατεύθυνση που η κοινωνία επιθυμεί (Ζαν-Πολ Φιτουσί)… 

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι διεκδικήσεις της Aριστεράς υποχώρησαν στον δικαιωματισμό και σε μια ιδεοληπτική αντίληψη της πολυπολιτισμικότητας και εγκαταλείποντας τα κοινωνικά οικονομικά αιτήματα. Το κενό αυτό ήρθαν να καλύψουν αυθόρμητα κινήματα υπερφαλαγγίζοντας  τις οργανωτικές δομές των αριστερών κομμάτων, όπως το κίνημα La nuit debout  που ξεκίνησε το 2016 στη Γαλλία και έσβησε με τον covid και μετεξελίχθηκε ως Gilets Jaunes (Κίτρινα Γιλέκα) κατοχυρώνοντας ένα αναρχοαριστερό χώρο στους δρόμους και τις γειτονιές… που είναι πολύ πιθανό να συγκρουστεί με τις ομάδες των ναζί…

Πίσω από τον Κασιδιάρη και η θέση Τσίπρα 

Η έξοδος του Ηλία Κασιδιάρη από τη φυλακή και η προοπτική της καθόδου του στις προσεχείς εκλογές που υπερπροβλήθηκε από τα συστημικά μέσα. Η δημόσια συζήτηση για το αν μπορεί ή όχι να συμμετάσχει στις εκλογές αποπροσανατολίζει τους προοδευτικούς ψηφοφόρους και εν τέλει λειτουργεί υπέρ της «σταθερότητας» του μητσοτακικού συστήματος, υπερκαλύπτοντας με έναν τεράστιο φερετζέ τις υποκλοπές, το pretador και τη μετωπική ταξική πολιτική που εφαρμόζει.

Επιπλέον, η ΝΔ ευνοείται με δύο ακόμη τρόπους. Πρώτον, ο Κασιδιάρης καταλαμβάνοντας το άκρο της δεξιάς «σπρώχνει» εξ αντανακλάσεως τον Μητσοτάκη προς το κέντρο, αποκρύπτοντας τον νεοφιλελεύθερο αυταρχισμό του. Δεύτερον λειτουργεί ως ανάχωμα στο αναμενόμενο κόμμα Σαμαρά. 

Δεν είναι τυχαίο που ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ ζήτησε από την κυβέρνηση να ξεκαθαρίσει άμεσα τη θέση της σχετικά με το ενδεχόμενο πολιτικής επανεμφάνισης του Κασιδιάρη. Τόνισε ότι η καταδίκη της Χρυσής Αυγής αφορούσε εγκληματικές πράξεις και όχι πολιτικές ιδέες, σημειώνοντας ότι ο Κασιδιάρης φυλακίστηκε ως εγκληματίας για δολοφονίες, όπως του Παύλου Φύσσα και του Σαχζάτ Λουκμάν. Άλλωστε, το 2023 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταθέσει δική του τροπολογία για τον αποκλεισμό των καταδικασμένων, κατηγορώντας την κυβέρνηση για θεσμικό ερασιτεχνισμό και ψηφοθηρία.

Ενώ τα ελληνικά κοινοβουλευτικά κόμματα καταφεύγουν στη γενικευμένη διαπίστωση πως η ενίσχυση των ακροδεξιών κομμάτων είναι ένα ευρωπαϊκό φαινόμενο πετώντας την μπάλα στην κερκίδα, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ, Αλέξης Τσίπρας στη συνέντευξή του στο γαλλικό περιοδικό Marianne μιλώντας για τη Γαλλία, είπε πως «μια νίκη της ακροδεξιάς στις επόμενες εκλογές θα αποτελούσε ισχυρό πλήγμα στην καρδιά της Ευρώπης. Θα υπονόμευε τη συνοχή της. Αυτός είναι, κατά τη γνώμη μου, ο κυριότερος κίνδυνος […] Η Ιστορία δείχνει ότι η ακροδεξιά είναι η πιο συστημική δύναμη που υπάρχει.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ έφτασε στην εξουσία με τη στήριξη συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων στη Γερμανία. Σήμερα, η ακροδεξιά ενδύεται έναν αντισυστημικό μανδύα για να προσελκύσει την ψήφο των λαϊκών τάξεων. Αν όμως αναλάβει την εξουσία, θα αποκαλύψει γρήγορα τον πραγματικό της χαρακτήρα ως δύναμης υπεράσπισης του συστήματος». Και κατέληξε: «Η Αριστερά, λοιπόν, πρέπει να είναι έτοιμη να αποτελέσει την εναλλακτική, χωρίς να χάσει την πυξίδα της: τις αξίες της και την υπεράσπιση των συμφερόντων των λαϊκών τάξεων απέναντι στη χρηματοπιστωτική ολιγαρχία».