Οι Ρώσοι κάνουν το βίο αβίωτο στο Κίεβο – Ο πόλεμος θα κριθεί στον εφοδιασμό

Οι Ουκρανοί πληρώνουν πολύ βαρύ τίμημα, αλλά αυτό είναι αδιάφορο για τους Ευρωπαίους. Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η φθορά που υφίσταται η Ρωσία. Την θεωρούν εχθρό και γι’ αυτό κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να την αποδυναμώσουν, συντηρώντας και παρατείνοντας τον πόλεμο με τη βοήθεια του καθεστώτος Ζελένσκι. Ζητούν, βεβαίως, κατάπαυση του πυρός, αλλά γνωρίζουν ότι το μόνο που δέχεται η Μόσχα είναι η έναρξη διαπραγματεύσεων για την οριστική ειρήνευση κι όχι ένα διάλειμμα στον πόλεμο.

Το καλοκαίρι στη Δύση επικρατούσε το σύνθημα “η παλίρροια άλλαξε”, εννοώντας ότι το Κίεβο είχε πάρει το πάνω χέρι στον πόλεμο, λόγω των πληγμάτων που είχε καταφέρει με drones σε ρωσικά διυλιστήρια, εμπορικές αποθήκες και σε 100 περίπου δεξαμενόπλοια και πλοία ξηρού φορτίου που έφευγαν ή κατευθύνονταν προς ρωσικά λιμάνια στη Μαύρη Θάλασσα. Ήταν μία απολύτως επιπόλαιη ρητορική, αφού ήταν δεδομένο πως η ουκρανική κλιμάκωση θα οδηγούσε σε μεγαλύτερα ρωσικά πλήγματα.

Έτσι και έγινε. Η Μόσχα βομβάρδισε τα ουκρανικά λιμάνια στη Μαύρη Θάλασσα και όσα πλοία κατευθύνονταν ή έφευγαν από αυτά, με αποτέλεσμα ουσιαστικά να σταματήσουν οι εισαγωγές και οι εξαγωγές της Ουκρανίας από τη θάλασσα. Αυτό προκαλεί ένα τεράστιο οικονομικό κόστος στο Κίεβο, επειδή τόσο τα αγροτικά προϊόντα όσο και το σιδηρομετάλλευμα, που είναι τα κύρια εξαγωγικά προϊόντα, εγκλωβίστηκαν στην Ουκρανία.

Εκτός αυτού, οι Ρώσοι κατάργησαν τους περιορισμούς που οι ίδιοι είχαν θέσει στον εαυτό τους για το τι βομβαρδίζουν και τι όχι. Έτσι, εμπορικές αποθήκες, κέντρα δεδομένων, αποθήκες καυσίμων, βενζινάδικα, ενεργειακές υποδομές, συνοριακοί σταθμοί και γέφυρες προστέθηκαν στους στρατιωτικούς στόχους. Τις τελευταίες ημέρες, μάλιστα, βομβαρδίζουν τις γέφυρες στο Δνείπερο που ενώνουν το δυτικό με το ανατολικό Κίεβο, γεγονός που προκαλεί οξύτατο πρόβλημα στην κίνηση και στον εφοδιασμό της πόλης, αλλά και στη μεταφορά στρατιωτών και εφοδίων προς το μέτωπο.

Το αφήγημα ότι η Ουκρανία έχει πλέον το πάνω χέρι στον πόλεμο, το οποίο αναπαρήγαγαν και διέχυσαν τα δυτικά συστημικά Μίντια σαν αναμφισβήτητη αλήθεια, διαψεύσθηκε παταγωδώς. Υποτίθεται πως οι ουκρανικές επιθέσεις θα αποσταθεροποιούσαν το καθεστώς Πούτιν και θα υποχρέωναν το Κρεμλίνο να ζητήσει από μειονεκτική θέση κατάπαυση του πυρός και διαπραγματεύσεις. Αυτό, όμως, που συνέβη είναι ότι η 40ήμερη κλιμάκωση που είχε εξαγγείλει ο Ζελένσκι αποδείχθηκε μπούμεραγκ.

Τι επιδιώκουν οι Ρώσοι 

Σε αντίθεση με τη Ρωσία, η οποία διαθέτει ισχυρή αεράμυνα, με αποτέλεσμα λίγα drones να την τρυπάνε, η Ουκρανία είναι σχεδόν ανίκανη να καταρρίψει όχι μόνο πυραύλους, αλλά και τα τζετ drones Geran 4 και 5. Έτσι, ενώ οι Ουκρανοί εκτοξεύουν τριπλάσιο-τετραπλάσιο αριθμό drones, ελάχιστα βρίσκουν τον στόχο τους. Αντιθέτως, τα ρωσικά στην πλειονότητά τους πλήττουν τους στόχους τους.

Είναι σαφές πως οι Ρώσοι, χωρίς περιορισμούς πλέον, επιδιώκουν πλέον να κάνουν το βίο αβίωτο στους κατοίκους του Κιέβου για να τους εξωθήσουν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους. Σήμερα, ακόμα κι όσοι πριν λίγες εβδομάδες “τραγουδούσαν” το “παλίρροια αλλάζει”, αναγκάζονται να ομολογήσουν ότι η Ουκρανία είναι αντιμέτωπη με έναν εφιαλτικό χειμώνα, ότι απειλείται με κατάρρευση, όχι τόσο του μετώπου, όσο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

Η αλήθεια είναι ότι ο Πούτιν εξάντλησε τα περιθώρια πριν άρει τους περιορισμούς που είχε επιβάλει στους στρατηγούς του. Παρέμεινε εγκλωβισμένος στο λεγόμενο “πνεύμα του Άνκορατζ”, ακόμα κι όταν όλα έδειχναν ότι ήταν νεκρό. Αυτό που τον έκανε να αγκιστρωθεί είναι ότι είχε πάρει τα λόγια του Τραμπ τοις μετρητοίς. Δεν είχε θεωρήσει μόνο ότι η Ρωσία θα έσπαγε τη μερική διπλωματική απομόνωση, την οποία της είχε επιβάλει η Συλλογική Δύση, αλλά κι ότι ανοιγόταν ο δρόμος για μία νέα διεθνή πολυπολική τάξη, στο πλαίσιο της οποίας η Ρωσία θα αναγνωριζόταν από τις ΗΠΑ ως μεγάλη δύναμη και τα συμφέροντά της θα γίνονταν σεβαστά.

To “πνεύμα του Άνκορατζ”

Μη θέλοντας κατ’ ουδένα τρόπο να παρεμβάλει εμπόδια σ’ αυτή τη διαδικασία συνεννόησης, το Κρεμλίνο επέδειξε και αυτοσυγκράτηση στην Ουκρανία και τη μεγαλύτερη δυνατή ευελιξία απέναντι στον Τραμπ. Τα γεγονότα, όμως, έδειξαν πως ο Αμερικανός πρόεδρος δεν είχε μόνο αντιδράσεις στο να υλοποιήσει το “πνεύμα του Άνκορατζ”, αλλά κι ότι το αντιλαμβανόταν διαφορετικά από τον Πούτιν.

Οι δύο ηγέτες αντιλαμβάνονται τη διεθνή διπλωματία με πολύ διαφορετικό τρόπο. Ο Ρώσος πρόεδρος την αντιλαμβάνεται με τον παραδοσιακό τρόπο. Δηλαδή, θεωρεί ότι τα όσα διαμείβονται ειδικά σε κλειστές συναντήσεις κορυφής έχουν πολιτικό αντίκρισμα και είναι δεσμευτικά. Με άλλα λόγια, ο Πούτιν πήρε τοις μετρητοίς όσα του είπε ο Αμερικανός ομόλογός του. Χρειάστηκε να μεσολαβήσουν πολλά και να του ασκηθούν εσωτερικές πιέσεις, μέχρι ο Πούτιν να αλλάξει γραμμή πλεύσης.

Ο Τραμπ επιδιώκει εξομάλυνση των σχέσεων με τη Μόσχα, εκτός των οικονομικών λόγων και για να μπει σφήνα στη στρατηγική σχέση Ρωσίας-Κίνας. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν θεωρεί τη Ρωσία ισότιμη με τις ΗΠΑ. Κάπως έτσι έχει έρθει ο κόμπος στο χτένι. Φάνηκε, λοιπόν, ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσουν οι Ρώσοι αυτή τη θέση είναι να κερδίσουν τον πόλεμο στην Ουκρανία, να υποχρεώσουν το Κίεβο σε συνθηκολόγηση και ως εκ τούτου να επιβάλουν ειρήνη κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους.

Οι δολιχοδρομίες του Τραμπ και η κλιμάκωση εκ μέρους του Ζελένσκι εξώθησαν τον Πούτιν να στραφεί προς τον ολοκληρωτικό πόλεμο, όπως έχει αρχίσει να διεξάγεται τις τελευταίες ημέρες. Σημείο καμπής ήταν η κοινή δήλωση των G7 που ζητούσε περισσότερα όπλα στην Ουκρανία και κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Αυτή προηγήθηκε της παρότρυνσης προς τον Ζελένσκι να ενεργήσει «με μεγαλύτερη τόλμη» εναντίον της Ρωσίας, εντυπωσιασμένος από τα ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικά διυλιστήρια και αποθήκες. Υπενθυμίζω και μία ενδεικτική δήλωσή του: «Υπομείναμε για πολύ καιρό, προσπαθήσαμε να καταλήξουμε σε συμφωνία για πολύ καιρό. Αλλά, όπως αποδεικνύεται τώρα, απλώς μας οδήγησαν από τη μύτη, μας εξαπάτησαν. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό».