Ελληνική ανυποληψία με το βλέμμα στο τουρκολιβυκό Μνημόνιο – Κανείς δεν παραιτείται ή “ξηλώνεται”

Από την άλλη όμως, στη NAVTEX που εξέδωσαν οι Τούρκοι με την οποία αποδέχονται τη δική μας, διευκρινίζουν ότι το πλοίο KOBI REUGG με σημαία από τις Μπαχάμες που θα εμπλακεί, είναι σε «συντονισμό» (coordination) και έχει αδειοδοτηθεί (authorized) από την Τουρκία. Μας προέκυψε όμως και η Λιβύη.

Η Άγκυρα, με την ευκαιρία υπενθυμίζει την πάγια θέση της, ότι η περιοχή συμπεριλαμβάνεται στη δική της υφαλοκρηπίδα! Άρα, η διαρρύθμιση στην οποία κατέληξαν παρασκηνιακά Ελλάδα και Τουρκία, επιτρέπει στην Αθήνα να προχωρήσει το έργο και στην Τουρκία να αναφέρει-υπενθυμίσει στη δική της NAVTEX, «δηλωτικά», την πάγια θέση της, ότι πρόκειται για περιοχή τουρκική υφαλοκρηπίδας. Αναφερόμενη σε NAVTEX της Κυπριακής Δημοκρατίας! Έχει τη σημασία του κι αυτό.

Και αν δεν υπήρχε η κατά διαβολική… σύμπτωση τουρκική ενέργεια στη Λιβύη, όπου παρουσία ανώτατων αξιωματούχων της Τουρκίας κυρώθηκε το καταφανώς παράνομο, σύμφωνα και με δήλωση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, θα μπορούσαν να πούμε «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»… δεν είναι όμως τόσο απλό.

Λιβύη: Τώρα θυμήθηκαν τα 12 μίλια… 

Πλέον θυμήθηκαν εκ των υστέρων την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια… νοτίως της Κρήτης! Θα είχε νόημα να έχει απειλήσει η Ελλάδα επισήμως να το πράξει στο πλαίσιο της αποτρεπτικής της στρατηγικής! Κι αν ήθελε πραγματικά να αντιδράσει σοβαρά, να συμπεριλαμβάνει και τα ανατολικά της Κρήτης, διεμβολίζοντας το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο! Όχι αποφεύγοντας το! Ο χάρτης της τουρκολιβυκής παρανομίας μοιράζει τις ΑΟΖ με βάση την ηπειρωτική Ελλάδα! Την Πελοπόννησο!

Καταρχάς, μόνο αφελείς θα πειστούν από εξηγήσεις του τύπου «εμείς εκδώσαμε τη δική μας νόμιμη NAVTEX, η οποία και έγινε αποδεκτή από την Τουρκία, που βρήκε την ευκαιρία να υπενθυμίζει τις πάγιες θέσεις της». Ότι τα ξέραμε και δεν άλλαξε τίποτα! Κι αυτό διότι μας προέκυψε η διόλου αθώα «σύμπτωση» με τη Λιβύη! Τη συνεργασία του υιού Χάφταρ, του Σαντάμ (σ.σ. το όνομα παραπέμπει σε ενδιαφέροντες μεσανατολικούς συνειρμούς…), που είχαμε δεξιωθεί με όλες τις τιμές στην Αθήνα στα μέσα Ιουνίου.

Πρόσφατα συναντιόταν με Ισραηλινούς στην προσπάθεια να αποσπάσει τη συναίνεσή τους για να τον βοηθήσουν να γίνει πρόεδρος της Λιβύης. Ξαφνικά συνεργάζεται με την Άγκυρα και της δίνει ένα πολύ μεγάλο δώρο εξωτερικής πολιτικής. Άραγε με ποιο αντάλλαγμα; Οι αναφορές περί υστέρησης της Ελλάδας στην ικανοποίηση αιτημάτων για οπλικά συστήματα είναι επιεικώς αστείες.

Την ίδια χρονική περίοδο, η ανατολική πλευρά της Λιβύης που ελέγχεται από τη φαμίλια του Χάφταρ, έστειλε περισσότερους από 500 παράνομους μετανάστες στην Κρήτη, την παραμονή της κύρωσης του Τουρκολιβυκού Μνημονίου από τη Βουλή της χώρας. Με περήφανες δηλώσεις Γεραπετρίτη και… αυστηρές ανακοινώσεις του ΥΠΕΞ σκοπεύουν να αποτρέψουν ενδεχόμενη περαιτέρω κλιμάκωση της εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού αλά Τούρκα;

Εμείς και ο «τελειωμένος»

Επίκεντρο στις εξελίξεις είναι η οικογένεια Χάφταρ. Υπενθυμίζεται, ότι τον πατέρα Χαλίφα Χάφταρ που έχει αποσυρθεί για λόγους υγείας και ηλικίας, ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος, τον είχε παρουσιάσει ως «τελειωμένο» σε τηλεοπτική του παρέμβαση στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τηλεόρασης του ΣΚΑΪ.

Είχε αναφέρει χαρακτηριστικά στις 23 Ιουνίου 2020, μιλώντας για τις εξελίξεις στη Λιβύη, ότι η ελληνική πλευρά είχε επενδύσει στον στρατάρχη, αλλά εκείνος «μετρά μέρες», καθώς είχε αλλάξει το μομέντουμ της σύγκρουσης στην περιοχή. Όχι μόνο δεν τελείωσε, παρέδωσε και τη σκυτάλη στον γιο του. Όπως πλέον προκύπτει, παρότι έχει παρέλθει διάστημα μεγαλύτερο των πέντε ετών, δεν επαρκούσε στην ελληνική πλευρά, με την ίδια κυβέρνηση στο τιμόνι, για να οργανωθεί. Συγχαρητήρια λοιπόν.

Επίσης, θλιβερή είναι η εικόνα του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, ο οποίος θα έπρεπε ήδη να έχει υποβάλλει την παραίτησή του και μόνο λόγω των πολλαπλών υπερφίαλων δηλώσεων που έχει πραγματοποιήσει, περί πολυδιάστατης πολιτικής στη Λιβύη. Εάν όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, το δίδυμο του Γεραπετρίτη με την Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου δεν αντέχει απέναντι και σε στοιχειώδη κριτική.

Η πολιτική ευθύνη βέβαια, σαφέστατα βαραίνει το Μέγαρο Μαξίμου. Τα ίδια έχουμε γράψει και για το υπουργείο Εθνικής Άμυνας Ας ελπίσουμε ότι το ΥΠΕΘΑ θα είναι τυχερό ώστε να αποφύγει παρόμοια γελοιοποίηση με αυτή του ΥΠΕΞ. Να μην λησμονούμε βέβαια, ότι στην αρχή της θητείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, υπουργός ήταν ο Νίκος Δένδιας που χειρίστηκε το θέμα. Η εικόνα αποδιοργάνωσης και αναποτελεσματικότητας της ελληνικής διπλωματίας είναι καταθλιπτική.

Το μόνο που γίνεται είναι αυτοσχεδιασμός, καθώς σοβαρή ροή πληροφοριών από τη Λιβύη ΔΕΝ φαίνεται να υπάρχει. Είναι απλώς αδύνατο, η απλή συλλογή πληροφοριών από ανοικτές πηγές να έχει κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου σε δημοσιογραφικά γραφεία και στο υπουργείο Εξωτερικών… αγρόν να αγοράζουν. Η απουσία εμπειρογνωμόνων, προσώπων με βαθιά γνώση της ευρύτερης περιοχής MENA (Middle East North Africa – Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική), άρα και για τη Λιβύη, που να μπορέσουν να χαράξουν σε συνεργασία με την ελληνική διπλωματική υπηρεσία πολιτική, «βγάζει μάτι».

Λιβύη και Intelligence

Δεν γνωρίζουμε ποια είναι η υποστήριξη σε πληροφορίες από την πλευρά της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ). Είτε δεν είναι αποτελεσματική, είτε δεν εισακούγεται. Πολύ πρόσφατα, ο διπλωμάτης Θεμιστοκλής Δεμίρης, διοικητής της ΕΥΠ συναντήθηκε με τον ομόλογό του στη Λιβύη και συμφώνησαν να έχουν στενή επαφή και συντονισμό, αλλά και να ανταλλάσσουν πληροφορίες. Εάν γνωρίζαμε δεν θα είχαμε καμία δυσκολία να το συμπεριλάβουμε στο παρόν σημείωμα. Αυτό που δε χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφία, καθότι βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας, είναι το τελικό αποτέλεσμα.

Εν αναμονή λοιπόν για ένα ακόμα επικοινωνιακό μπαράζ, στο οποίο θα μας βομβαρδίσουν ότι η εξέλιξη με το καλώδιο συνιστά επιτυχία. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο πολύ το να γίνει ένα σφάλμα. Όση κριτική και να ασκηθεί θα είναι πεπερασμένη. Το σκάνδαλο είναι η πλήρης αδιαφορία του πολιτικού κόσμου να οργανώσει τη χώρα. Να σταματήσει την κατά προτεραιότητα επικοινωνιακή αξιοποίηση των πάντων, θεωρώντας την ελληνική κοινωνία «μειωμένου καταλογισμού», άρα διαχειρίσιμη.

Πάγιος στόχος δεν είναι η εξυπηρέτηση του εθνικού συμφέροντος, αλλά του ιδιοτελούς πολιτικού – κομματικού. Το ψυχοπαθητικό της όλης υπόθεσης όμως είναι, ότι πολλοί το έχουν ταυτίσει με το εθνικό.

Πηγή: defence-point.gr