Ο Ρούμπιο βρέθηκε εκεί που μίλησε ο Κολοκοτρώνης!

Για ποια Δύση μίλησε ο Μάρκο Ρούμπιο στην Αθήνα μπροστά από τον ολομάρμαρο Παρθενώνα; Σε ποιούς κούνησε το δάκτυλο στην Πνύκα; Μίλησε για τη Δύση που δεν έχει μάθει ακόμη ότι το μεγαλύτερο τίμημα στους πολέμους το πληρώνουν οι φτωχοί, τα παιδιά τους και οι εργάτες; Για τη Δύση που όλα τα λεφτά μαζεύονται σε πέντε χιλιάδες χέρια και οι λαοί υποφέρουν; Και το ίδιο το αφεντικό του στον Λευκό Οίκο έχει αυγατίσει την περιουσία του κατά 2.7 δισ. δολάρια από το 2024 (όταν  κέρδισε τις εκλογές).

Μίλησε για τη Δύση που σε πολιτείες όπως η Φλόριδα απαγορεύει βιβλία επί των ημερών του; Αφελείς και ανοήμονες όσοι υμνούν την ομιλία του. Για ποια Δύση μίλησε όταν ο Τραμπ ξεφτίλιζε τον πρόεδρο Ζελένσκι της Ουκρανίας, μιας χώρας που έχει δεχθεί βάρβαρη επίθεση από την Ρωσία, μέσα στο Oval Office και δεν είπε τίποτα;

Για ποια Δύση όταν η ίδια η Αμερική δεν σέβεται την εδαφική ακεραιότητα της Γροιλανδίας και του Καναδά και τις παρουσιάζει συχνά σκεπασμένες με την Αμερικανική σημαία; – πριν η Γροιλανδία και η Δανία συρθούν στο τραπέζι να υπογράψουν συμφωνία με το πιστόλι στον κρόταφο. Για ποια Δύση, όταν η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ είναι μια αναβίωση του πιο σκοτεινού ιμπεριαλισμού της Ιστορίας; 

Κανένας σεβασμός σε ηγέτες

Ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα “σέβονταν” τους ηγέτες και δεν τους απήγαγαν (όπως απήγαγαν τον Μαδούρο – μακριά από μένα η όποια συμπάθεια για τους κηφήνες του Καράκας) ή τους σκότωναν εν ψυχρώ (όπως έκαναν με τον γηρασμένο Χαμενεΐ – μακριά από μένα και η όποια συμπάθεια για τους τυράννους της Τεχεράνης). Επί των ημερών του έχει κουρελιαστεί το διεθνές δίκαιο.  

Για ποια Δύση μιλάει όταν δεν σέβεται την πορεία της Κούβας και επιβάλλει δυσβάστακτες κυρώσεις, των οποίων τις συνέπειες τις πληρώνουν όλοι οι πολίτες, μα κυρίως οι φτωχοί, τα παιδιά τους και οι εργάτες – τις συνέπειες δεν τις πληρώνουν οι κηφήνες της Αβάνας, που σαφέστατα δεν είναι και άμοιροι ευθυνών. Και μακριά από μένα η όποια συμπάθεια και για αυτούς.

Για ποια Δύση κουνάει το δάκτυλο ο Ρούμπιο, όταν κυνηγάνε Αμερικανούς που έχουν ακόμη κάποιο θέμα με τα χαρτιά τους, μα ζουν στη χώρα πάνω από είκοσι χρόνια και πολλοί απ’ αυτούς, μάλιστα, έχουν αγοράσει σπίτια και έχουν παιδιά που είναι στον στρατό ή την αστυνομία;

Έτσι, η Δύση του Ρούμπιο είναι τόσο κοντά στο μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας όσο κοντά είναι ο Μασκ στον Άρη. Είναι ακόμη πολλά τα όσα θα μπορούσε κανείς να επικαλεστεί. Και σαφέστατα η αρχαία Ελλάδα δεν ανήκει αποκλειστικά στη Δύση. Οι ιδέες της ταξίδεψαν πολύ πέρα από τα σύνορά της και επηρέασαν, αλλά και επηρεάστηκαν από διάφορους πολιτισμούς. Η ιστορία είναι πολύ πιο σύνθετη από μια ευθεία γραμμή πίσω στην πηγή. Τα όσα είπε ο Ρούμπιο, ούτε τα πιστεύει, ούτε τα είχε γράψει ο ίδιος εξάλλου. 

Ρούμπιο αντί Κολοκοτρώνη!

Κρίμα για την Ελλάδα να δίνει το βήμα σε “αυτόν τον ανθρωπάκο” στο ίδιο σημείο που κάποτε μίλησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και έβγαλε τον περίφημο λόγο στους μαθητές τού Γυμνασίου, ο οποίος, χωρίς υπερβολές είναι ο Ελευθερωτής των Ελλήνων! Ένας καιροσκόπος είναι ο Ρούμπιο, χωρίς καμία ικανότητα χάραξης στρατηγικής. 

Κρίμα για το ελληνικό έθνος και κρίμα και για την ομογένεια της Αμερικής ειδικότερα, η οποία αρέσκεται να φωτογραφίζεται με τέτοιους τύπους και έχει μπει ακόμη και από τα παράθυρα μέσα στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Είναι σαν κάποια αόρατη δύναμη να τούς έχει δέσει τα μάτια με μαύρη κορδέλα και να μην μπορούν πλέον να δουν τα γεγονότα ως έχουν.

H άμοιρη Ελλάδα χρειάζεται εθνική ηγεσία και όχι κομματική ηγεσία, με αφελείς, όπως ο υπουργός που δεν κάνει ούτε για τραπεζοκόμος (θαυμαστής του Παττακού, με αυτόγραφα) και που παρακολούθησε την ομιλία. Κάπου πήρε το μάτι μου πως δήλωσε μετά, πως ήταν «η πιο σπουδαία ομιλία που έχει ακούσει».

Ελίτ-κομπάρσοι

Αν η Ελλάδα είχε εθνική ηγεσία, θα είχε αντιληφθεί προ πολλού ότι, με τις ευλογίες της αθηναϊκής ελίτ, ο τόπος έχει μετατραπεί σε χώρα μειωμένης κυριαρχίας – παρά τους εξοπλισμούς, που είναι μεν στη σωστή κατεύθυνση, αλλά πολύ ακριβοί, αυτή η ελίτ-κομπάρσος δεν έχει τα κότσια να τους χρησιμοποιήσει εναντίον της Γαλάζιας Πατρίδας, που είναι “το ιδεολογικό όχημα” της γείτονος για να αντιστρέψει το 1821.

Γίναμε χώρα που ξέρει μόνο να χειροκροτεί μια ομιλία γεμάτη προπαγάνδα. Και ο στόμφος με τον οποίο εκφωνήθηκε, στον συγκεκριμένο τόπο, κάνει όσα ειπώθηκαν να μοιάζουν αληθινά. Δεν είναι! Η επιλογή της πρέσβειρας που εστάλη από τις ΗΠΑ το 2025 μιλάει από μόνη της και έγινε καθρέφτης της αθηναϊκής ελίτ, που ξέρει μόνο να υποκλίνεται.  

Και η Αμερική –αυτή η σπουδαία χώρα κατά τα άλλα– χρειάζεται ηγέτες όπως ο Αβραάμ Λίνκολν ή ο Φραγκλίνος Ρούσβελτ. Το ζήτημα δεν είναι αν οι Αμερικανοί πολιτικοί σήμερα μπορούν να θαυμάζουν την αρχαία Ελλάδα και τα όσα καλά ξεκίνησαν εκεί. Είναι αν χρησιμοποιούν αυτές τις αξίες για να δικαιολογήσουν την ισχύ τους, ενώ απαιτούν από τους άλλους να σέβονται κανόνες που οι ίδιοι εφαρμόζουν επιλεκτικά ή ποτέ. Έτσι, κανείς δεν δικαιούται να εμφανίζεται ως προστάτης της δημοκρατίας και ταυτόχρονα να περιφρονεί την ισότητα μεταξύ των κρατών. 

Τα δικαιώματα δεν χαρίστηκαν… 

Στη Δύση, ούτε η δημοκρατία ούτε τα δικαιώματα χαρίστηκαν από τις δύσθυμες ελίτ. Οι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο με σηκωμένες τις γροθιές στον αέρα, με αγώνες, απεργίες και ουκ ολίγες θυσίες. Η δημοκρατία δεν είναι τρόπαιο από το παρελθόν, είναι καθημερινός αγώνας και ευθύνη. Κατά συνέπεια, η  αρχαία Ελλάδα δεν μπορεί να  χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για το «America First» και να κλωτσάμε όλους τους άλλους λαούς, διαλαλώντας «This is our Hemisphere».

Στηρίζω τη Δύση και προσωπικά πιστεύω: “If the West falls, the planet will be lost too”. Αλλά, για να μη χαθεί η Δύση πρέπει να ακολουθήσει τον αντίθετο δρόμο από αυτόν που προτείνουν οι πράξεις (αφήστε τα λόγια του αέρα) “αυτού του ανθρωπάκου” που ζήτησε να μιλήσει στον ίδιο τόπο στον οποίο μίλησε ο Κολοκοτρώνης, και όπου παλιότερα είχε μιλήσει ο πολιτικός ανήρ που έδωσε το όνομά του στον «χρυσό αιώνα του Περικλέους».

Εντούτοις κανένας Έλληνας πολιτικός ή δημόσιος υπάλληλος, δεν είχε το ανάστημα πει: «Όχι κύριε Ρούμπιο, δεν θα μιλήσεις εκεί για να κάνεις το κομμάτι σου, και να ρίξεις στάχτη στα μάτια όλων για τις θλιβερές πράξεις σου».

«Little Marco!», όπως τον αποκαλούν πολλοί στην Αμερική (έτσι τον αποκάλεσε και ο Τραμπ, που του κόλλησε το παρατσούκλι). Θα μπορούσε να είναι και «Big Marco!» αν έλεγε, με λίγα λόγια: «Ελλάδα, Κύπρος, και Ισραήλ μπορούν να βάλουν το καλώδιο και κανείς δεν θα το πειράξει». Ή να έλεγε: «H Ελλάδα μπορεί αύριο το πρωί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο, και το casus belli εναντίον της Ελλάδας είναι casus belli εναντίον της Αμερικής». Ή: «Δεν μπορεί η τουρκολιβυκή σύμπραξη να εξαφανίζει την Κρήτη». Μήπως είπε κάτι τέτοιο; Όχι βέβαια! Σαν πλασιέ όπλων σε υπηκόους λειτούργησε στην Αθήνα θέλοντας μόνο να κλέψει τη λάμψη του αρχαίου παρελθόντος. Να σταθεί ο “Little Marco” εκεί που μίλησε ο ήρωας Κολοκοτρώνης…   

 

---

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Και όπως έγραψα σε φίλο μου στην Αθήνα, σε email της Τετάρτης 7 Οκτωβρίου, μόλις είχα μάθει για την ομιλία αυτή: «Σκέφτηκα καλύτερα να έβαζαν τον Γιώργο Η. Ηλιόπουλο να μιλούσε εκεί!» Ή τον Βρασίδα Καραλή, τον Σπύρο Κουτρούλη, την Ιωάννα Τσιβάκου, τον Κώστα Κουτσουρέλη, την Αλεξάνδρα Δεληγιώργη ή τον Γιώργο Λάνθιμο, τέλος πάντων. 

Τον Αντώνη Σαμαρά που έχασε την κόρη του και έχει νιώσει τον ίδιο πόνο που ένιωσε και ο Περικλής όταν έχασε τον γιο του στον λοιμό της αρχαίας Αθήνας! (Σωστότερα, τους δύο γιους του.) Και γιατί όχι και τον Γιάνη Βαρουφάκη, που, χωρίς υπερβολή, είναι αυτή τη στιγμή ο μόνος Έλληνας καθηγητής, συγγραφέας και αναλυτής που έχει μία αξιοθαύμαστη παρουσία στα σημαντικότερα ΜΜΕ του πλανήτη. Και προσέξτε, αυτό να συμβαίνει την ώρα που ο Βαρουφάκης είναι έντονα επικριτικός απέναντι σε όσα πράττει το Ισραήλ στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη. Και τα βιβλία του βρίσκονται σε κάθε βιβλιοπωλείο της Νέας Υόρκης, του Νιου Χέβεν, της Βοστώνης και της Φιλαδέλφειας. (Το έχω δει με τα μάτια μου αυτό.) Σίγουρα θα είχε κάτι πιο ουσιαστικό να πει και πάλι θα έκανε τον γύρο του κόσμου η ομιλία του. 

Ξέρω, δυστυχώς η Ελλάδα, δεν αναγνωρίζει εύκολα ούτε τον πόνο ούτε την αξία κανενός!