Ομολογία αποτυχίας από Φιντάν για τα F-35
22/11/2026
Ομολογία αποτυχίας της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής από το στόμα του καθ’ ύλη αρμοδίου υπουργού, Χακάν Φιντάν, συνιστά η μέσω δηλώσεων «ενοχοποίηση» της Ελλάδας για την αποτυχία της Τουρκίας να εντάξει στο οπλοστάσιό της τα αεροσκάφη πέμπτης γενιάς F-35 Lightning II. Παράλληλα, με το να αποφεύγει να ρίξει οποιοδήποτε φταίξιμο στο εσωτερικό, δηλαδή στις επιλογές του καθεστώτος Ερντογάν, προαναγγέλλει τη συνέχιση της ασκούμενης εξωτερικής πολιτικής από την Άγκυρα. Η Αθήνα έχει κάθε λόγο να νιώθει ευγνωμοσύνη… Μην το λέμε φωναχτά όμως, διότι θα μας ζητήσουν ανταλλάγματα.
Ο κ. Φιντάν προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σημασία της απόφασης προμήθειας του ρωσικού συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας S-400 ως της αιτίας αποκλεισμού της χώρας του από το πρόγραμμα των F-35. Όπως είπε και άλλες χώρες έχουν προμηθευθεί ρωσικά οπλικά συστήματα και δεν αντιμετώπισαν παρόμοια προβλήματα με την Ουάσινγκτον. Άρα, η αιτία επιβολής των κυρώσεων CAATSA στην Τουρκία είναι η δράση των ομάδων πίεσης (λόμπι) της Ελλάδας και του Ισραήλ!
Πιο αναλυτικά, η ομολογία αποτυχίας του Φιντάν είναι πιο σοβαρή για την Τουρκία, από όσο εκ πρώτης όψεως αποκαλύπτεται από τη δήλωση. Διότι εάν αναλυθεί… αντίστροφα, είναι σαν να έχει δηλώσει ο πολύς Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, ότι «εμείς θεωρούσαμε ότι θα προμηθευτούμε τους S-400 και δεν θα ανοίξει μύτη, αλλά την πατήσαμε»! Δεν το λες και καλό…
Το τουρκικό φιάσκο γίνεται όμως χειρότερο, εάν προχωρήσουμε τον συλλογισμό ένα βήμα παρακάτω. Όταν ρίχνει επισήμως το φταίξιμο στο ελληνικό και το ισραηλινό λόμπι, ομολογεί πως «δεν το περιμέναμε να έχουν αυτή την ισχύ… την πατήσαμε και σε αυτό»! Το σκεπτικό δεν τερματίζεται όμως ούτε καν εδώ! Έχει όμως και συνέχεια!
Τουρκία και αμετροέπεια
Η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει στοχοποιήσει το Ισραήλ και του επιτίθεται σε κάθε ευκαιρία. Κατανοητό. Εδώ όμως εντοπίζεται η μεγάλη διαφορά στη διαφορά αντιμετώπισης των δυο χωρών. Η Τουρκία μπορεί να στοχοποιεί ρητορικά και την Ελλάδα, όμως ο τόνος και το ύφος με χαρακτηριστική απαξία και με μια υπεροψία που δεν συνάδει με τις «φυσιολογικές» διακρατικές σχέσεις.
Πόσες φορές δεν μας έχουν προειδοποιήσει οι γείτονες να μη… σηκώνουμε το κεφάλι παραπάνω από το μπόι μας; Ότι θα μας πετάξουν στη θάλασσα όπως στη μικρασιατική καταστροφή; Ότι γινόμαστε υποχείρια της πολιτικής άλλων δυνάμεων; Πόσο πιο ευδιάκριτο θα μπορούσε να γίνει ακόμα και για τον πιο ουδέτερο παρατηρητή, ότι η Τουρκία ουδέποτε συμφιλιώθηκε με την απελευθέρωση της Ελλάδας από τον οθωμανικό ζυγό;
Πρόβλημά της… Διότι αυτή η -ψυχολογική εν πολλοίς- παράμετρος της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής αναδεικνύεται στην αχίλλειο πτέρνα της. Και εκ του αποτελέσματος, όπως μάλιστα αυτό κρίνεται από κορυφαίους Τούρκους αξιωματούχους, προκύπτει αβίαστα ότι η αξιοποίηση αυτής της τουρκικής αδυναμίας αποδοχής της πραγματικότητας από την ελληνική πλευρά, είναι σε γενικές γραμμές πετυχημένη. Διαχρονικά.
Με όλες τις παθογένειες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, την αδυναμία χάραξης λεπτομερούς εθνικής στρατηγικής και την πιστή εφαρμογή της, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, η τουρκική αμετροέπεια έχει εξελιχθεί στο μεγαλύτερο όπλο για την ελληνική διπλωματία. Λειτουργεί ως πραγματικό σωσίβιο όταν η ελλαδική εξωτερική πολιτική δεν παρουσιάζει τη συνοχή, τη συνέχεια και τη συνέπεια που θα όφειλε να επιδεικνύει.
Όταν, συχνά, το εθνικό κέντρο δεν βοηθά όσο οργανωμένα θα όφειλε και το αποτέλεσμα σε θέματα όπως το επίμαχο των μαχητικών F-35 είναι κυρίως το αποτέλεσμα της «ιδιωτικής – ομογενειακής» πρωτοβουλίας, η ψυχοσύνθεση των Τούρκων αποτελεί το μεγαλύτερό μας όπλο. Πολλές μάλιστα φορές, αυτή η αμετροέπεια αποπνέει την αίσθηση μιας αρρωστημένης αίσθησης «φυλετικής» υπεροχής έναντι των υπολοίπων, συνορεύουσα με τον ρατσισμό!
Τουρκία και σύνδρομο καταδίωξης
Όταν όμως οι τουρκικές προσπάθειες «βρίσκουν τοίχο», αρχίζει η τουρκική γκρίνια και το κλασικό σύνδρομο καταδίωξης που τους κατατρύχει. Ένα σύνδρομο που είναι το αποτέλεσμα του ότι πέφτουν θύματα της ίδιας τους της ρητορικής! Πιστεύουν γνήσια ότι αποτελούν κάτι σαν κάποιον «περιούσιο λαό»… του Αλλάχ! Μόνο που όταν αρχίσουν τη γκρίνια η ζημιά έχει ήδη γίνει και τα αποτελέσματα της συνολικότερης προσέγγισης τα αντιμετωπίζουν επί του πεδίου.
Αδυνατώντας να αντιληφθούν αυτή την εξαιρετικά απλή πραγματικότητα, απορούν για ποιον λόγο η μεγάλη ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους δεν φέρνει τα αποτελέσματα που θα έπρεπε, ώστε να είναι συμβατή με την εικόνα που καλλιεργούν επιμελώς στο εσωτερικό της χώρας! Γι’ αυτό δυσκολεύονται να δικαιολογήσουν το φιάσκο της εξωτερικής τους πολιτικής στο εσωτερικό και καταφεύγουν στον βολικό εξωτερικό εχθρό, τον Έλληνα, που αενάως τους επιβουλεύεται και τους υπονομεύει.
Παρά τις εκκλήσεις αυτού του εχθρού να ακολουθήσουν τον δρόμο της μετριοπάθειας και της λογικής εάν θέλουν να φέρουν αποτελέσματα. Το ότι όμως συμπεριφέρονται τόσο απαξιωτικά στο ρητορικό επίπεδο οι Τούρκοι, μεγιστοποιεί επικοινωνιακά το φιάσκο. Όπως αποδεικνύεται δε, στην πράξη η υπεροψία δίνει τη θέση της σε στροφή 180 μοιρών όταν αντιληφθούν ότι τα πολλά και παχιά λόγια, ενίοτε μπορεί να αποδειχτούν σε διπλωματικό και πρακτικό επίπεδο εξαιρετικά αντιπαραγωγικά.
Αίγυπτος, Κόλπος, ΗΠΑ…
Πίσω από τη διπλωματική αβρότητα με την οποία τους αντιμετωπίζουν κρίσιμες χώρες, όπως για παράδειγμα η Αίγυπτος και οι χώρες του Κόλπου, κρύβεται η σκληρή και μετρήσιμη εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Η Τουρκία νόμιζε ότι θα επιτίθεται ακόμα και με διπλωματική απρέπεια, ενίοτε και με σκαιότητα. Εάν «έβρισκε τοίχο», πίστευε πως θα το γύριζε ανερυθρίαστα στην κολακεία και την… εποικοδομητική προσέγγιση, χωρίς αυτή η συμπεριφορά να έχει συνέπειες. Ή μήπως στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις ισχύει τίποτα ουσιωδώς διαφορετικό;
Πώς το λένε στο πεζοδρόμιο; «Πάρτο αλλιώς»! Όχι διότι «θα βρεις»! Διότι ήδη βρίσκεις. Δεν είναι εύκολο. Κι εμείς όμως, μάλλον θα προτιμούσαμε να συνεχίσουμε να είμαστε ευγνώμονες στην κατά φαντασίαν Υψηλή Πύλη… Ποιος θα το περίμενε! Στο τέλος θα πιστέψουμε ότι το καθεστώς της Τουρκίας είναι βαθύτατα φιλελληνικό. Και συγκαλύπτει τον φιλελληνισμό του με μαεστρία. Μια τόσο βολική για εμάς συνολική εικόνα δεν θα μπορούσε να φιλοτεχνήσει ούτε ο καλύτερος Έλληνας καλλιτέχνης.





