Ποιοί θα δέχονταν στρατιωτική ανατροπή ευρωπαϊκής κυβέρνησης;

Βαγγέλης Γεωργίου
1035
Ποιοί θα δέχονταν στρατιωτική ανατροπή ευρωπαϊκής κυβέρνησης;, Βαγγέλης Γεωργίου

Στη συγκεκριμένη ευρωπαϊκή χώρα, οι δημοσκοπήσεις όλες είναι εναντίον της κυβέρνησης, με εκατοντάδες χιλιάδες να εναντιώνονται στην πολιτική της. Η εξωτερική αλλά και οικονομική πολιτική του πρωθυπουργού αποδοκιμάζεται από τον κόσμο ενώ αδιαφορεί εντελώς για την κοινή γνώμη. Στους συνεργάτες του συμπεριλαμβάνονται πρόσωπα που απειλούν φραστικά δημοσιογράφους. Με αυτά και αυτά σήμερα Σάββατο, βγαίνει ένας στρατηγός σε κανάλι που αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση και καλεί σε ανατροπή της κυβέρνησης, στηρίζοντας έναν νέο ηγέτη μη εκλεγμένο. Υπάρχει κανείς στην Ευρώπη που θα αποδεχόταν μια τέτοια υποθετική εξέλιξη για κυβέρνηση ευρωπαϊκού κράτους; Και όμως, η ΕΕ μόλις αυτό υποστήριξε στην περίπτωση της Βενεζουέλας.

Δεν τίθετα αμφιβολία ότι η αμφιλεγόμενη διακυβέρνηση του πρώην υπουργού του Τσάβες Νικολάς Μαδούρο, επέφερε έντονη κλιμάκωση των κοινωνικών αντιδράσεων. Με συρρικνωμένη την οικονομία κατα 50% τα τελευταία πέντε χρόνια και έναν αστρικό πληθωρισμό που ξεπερνάει το 1.000.000%, η κυβέρνηση Μαδούρο τα έχει κάνει μούσκεμα. Ωστόσο, είναι η νομίμως εκλεγμένη της χώρας. Όπως ήταν και άλλες κακές κυβερνήσεις της δεκαετίας του 1980, οι οποίες όμως απολάμβαναν της αμερικανικής στήριξης. Η βολιβαριανή επανάσταση ανέλαβε την εξουσία στη Βενεζουέλα με εκλογές και διατηρείται σήμερα, παρά την εξασθένιση του αρχικού πνεύματος, μέσω εκλογικών διαδικασιών.

Αμέσως μετά την αυτοανακύρηξη του Juan Guaidó, η ΕΕ δίχως διαβουλεύσεις δεν έχασε χρόνο και τον αναγνώρισε ως επίσημο συνομιλητή, βαπτίζοντας τον Μαδούρο «δικτάτορα» . Ο μοναδικός πιστός στρατιωτικός στον Juan Guaidó, ο στρατηγός Φρανσίσκο Γιάνες, είναι αυτός που καλεί και άλλους στρατιωτικούς σε αποστασία. Αυτό λέγεται πραξικόπημα. Στην ΕΕ ανοίξαν τον ασκό του Αιόλου.

«Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αναγνώρισε τον Juan Guaidó ως τον νόμιμο μεταβατικό πρόεδρο της Βενεζουέλας, σύμφωνα με το Σύνταγμα της χώρας» λένε οι Ευρωβουλευτές και στηρίζουν πλήρως την εθνοσυνέλευση που θεωρούν ως τον «μόνο σύννομο δημοκρατικό θεσμό στη Βενεζουέλα» αντιμετωπίζοντας τον Μαδούρο ως δικτάτορα. Μα το κόμμα του Guaidó δεν συμμετείχε καν στις τελευταίες προεδρικές εκλογές! Έχουμε δηλαδή μια ενδιαφέρουσα περίπτωση μιας «δημοκρατικότατης» εθνοσυνέλευσης να συνυπάρχει με μια «στυγνή» δικατατορία. Αλήθεια πως γίνεται;

To Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενώ αναγνωρίζει τον Guaidó απαιτεί «οι de facto Αρχές της Βενεζουέλας να σταματήσουν όλες τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, να λογοδοτήσουν όσοι είναι υπεύθυνοι για αυτές και να διασφαλίσουν ότι όλες οι θεμελιώδεις ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα χαίρουν πλήρους σεβασμού» . Μα δεν είναι όμως ο Guaidó που ελέγχει τις Αρχές, αλλά ο Μαδούρο. Δηλαδή, αναγνωρίζουν τον Guaidó αλλά ζητάνε από τον άνθρωπο που «καθαίρεσαν» στις Βρυξέλλες να μαζέψει τις δυνάμεις καταστολής;

«Η αλλαγή καθεστώτος είναι μια βρώμικη υπόθεση. Παράγει πάντοτε περισσότερη δυστυχία, περισσότερη οικονομική εξάρθρωση, περισσότερους θανάτους και περισσότερες αναταραχές από πριν» λέει εύστοχα ο διευθυντής του Ινστιτούτου Ron Paul, Daniel McAdams. Ο τελευταίος μας θυμίζει τι συνέβη στην Ουκρανία μετά την επέμβαση των Δυτικών. Σήμερα οι Ουκρανοί βιώνουν τα «καλά« εκείνης της ανατροπής του 2014 με το «έτζι θέλω» .

Και επειδή ο Μαδούρο είναι «δικτάτορας» , οι Ευρωπαίοι δεν έχουν ανοίξει μύτη για τις κυρώσεις των ΗΠΑ στην οικονομία της χώρας που εξοντώνουν τον ίδιο τον λαό. Οι σχέσεις της ΕΕ με ανατροπείς στη Βενεζουέλα έχουν αποκτήσει μορφή σταθερής παράδοσης. Θυμόμαστε το 2017 όταν οι Ευρωβουλευτές έδωσαν παράσημο στις πλέον αμφιλεγόμενες πολιτικές προσωπικότητες της Βενεζουέλας. Μεταξύ των βραβευμένων ξεχώρισαν ο Leopoldo López, -ο “Νέλσων Μαντέλα της Βενεζουέλας”- σύμφωνα με την El Pais, ο Αντόνιο Λεντέζμα, δήμαρχος του Καράκας που βρήκε άσυλο στην Ισπανία και ο νεαρός Lorent Saleh, πρόεδρος της ΜΚΟ Operation Liberty International (OLI).

Βραβεία αντιδημοκρατικού παρελθόντος

Ποιούς ακριβώς όμως βράβευσε το Ευρωκοινοβούλιο για την δημοκρατικότητά τους; Ο Leopoldo López, κατάγεται από τα πιο ισχυρά και πλούσια πολιτικά τζάκια της Βενεζουέλας με σπουδές σε Πρίνστον και Χάρβαρντ. Το 2000 εκλέχτηκε δήμαρχος του πλούσιου Chacao.

Στο πραξικόπημα του 2002 οργάνωσε τις διαδηλώσεις στους δρόμους, δημιουργώντας μια εικόνα χάους. Χωρίς καμία εξουσιοδότηση οδήγησε το πλήθος να συλλάβει δια της βίας τον υπουργό Εσωτερικών Ramon Rodriguez Chacin. Αν και προσπάθησε να πάρει αποστάσεις από το πραξικόπημα το βίντεο τον διαψεύδει. Σε έκθεση της πρεσβείας των ΗΠΑ, που διέρρευσε μέσω wikileaks, περιγράφεται ως «αλαζόνας», «εκδικητικός», «διψασμένος για εξουσία» και «οργανωτικός».

Το 2014, ο Λόπεζ χειραγώγησε την ετήσια μαθητική πορεία για την Εθνική Ημέρα Νεολαίας, μετατρέποντάς την σε βίαιη πολιτική εκδήλωση της αντιπολίτευσης. Τότε ο καθηγητής David Smilde, από το Πανεπιστήμιο Tulane Georgia, είχε σχολιάσει πως το να ανακατεύεσαι πολιτικά σε μια μαθητική πορεία, η οποία κατευθύνεται σε μια φιλοκυβερνητική περιοχή, είναι σίγουρο ότι θα ξεσπάσει βία. Ο Λόπεζ ποντάρισε σε αυτό, προκαλώντας μάλιστα μέσω tweeter τον Μαδούρο «δεν έχεις τα κότσια να με βάλεις φυλακή;».

Οι αρχές τότε τον συνέλαβαν ως υποκινητή βίας και τον Ιούλιο του 2017 η ποινή του μετατράπηκε σε περιορισμό κατ΄ οίκον. Παρόλα αυτά παρέβη τους όρους κράτησης, συνεχίζοντας μέσω κοινωνικών δικτύων να παρακινεί τον κόσμο να ανατρέψει βιαίως την κυβέρνηση. Ο Τραμπ έδειξε μάλιστα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την απελευθέρωσή του όταν συναντήθηκε με τη σύζυγό του Lilian Tintori.

Η δικτατορία και τα tweets

Ο άλλος βραβευμένος, ο δήμαρχος του Καράκας Αντόνιο Λεντέζμα, υπήρξε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων τη δεκαετία του 1980 με το κόμμα της Δημοκρατικής Δράσης. Ήταν το κόμμα που στη διάρκεια της διακυβέρνησής του στα τέλη της δεκαετίας του 1980, συντελέστηκε η μεγαλύτερη σφαγή διαδηλωτών στην ιστορία της Λατινικής Αμερικής, το περίφημο Caracazo του 1989. Τότε, η κυβέρνηση του Carlos Andres Perez είχε αναστείλει θεμελιώδη άρθρα του Συντάγματος και είχε χρησιμοποιήσει τον στρατό για να ελέγξει την κατάσταση. Το αποτέλεσμα ήταν τα θύματα της καταστολής να υπολογίζονται μέχρι και 2.000.

Το 1992 ο Λεντέζμα διορίστηκε από τον Perez κυβερνήτης της περιφέρειας του Καράκας, ενώ αργότερα ο ίδιος ο Perez αποπέμφθηκε λόγω διαφθοράς. Όλα αυτά τα χρόνια ο Λεντέζμα παρέμεινε πιστός υποστηρικτής αυτού του κόμματος και έφτασε μάλιστα στο σημείο να διεκδικήσει και την αρχηγία του δίχως επιτυχία. Το 2002 ο σημερινός δήμαρχος του Καράκας συμμετείχε στο πραξικόπημα ανατροπής της νόμιμης κυβέρνησης του Ούγκο Τσάβες καθοδηγώντας εξαγριωμένα πλήθη στους δρόμους της πρωτεύουσας.

Σήμερα, ο Λεντέζμα έχει μεταμορφωθεί στον καταπιεσμένο Λατινοαμερικάνο πολιτικό που στέλνει και εκκλήσεις βοήθειας. Ο περήφανος δήμαρχος, μάλιστα, δίνοντας συνέντευξη στη γαλλική Courrier International μετά την βράβευση, έκανε λόγο για στυγνή δικτατορία του Μαδούρο. Κάλεσε, μάλιστα, την ΕΕ να εντείνει τις κυρώσεις της στην πατρίδα του. Αν η Βενεζουέλα έχει δικτατορία σήμερα, ο Λεντέζμα, ο Λόπεζ και οι υπόλοιποι θα αγνοούνταν και δεν θα βλέπαμε tweets κάθε τόσο.

Ο νεαρός Lorent Saleh μπήκε από νωρίς στα βάσανα. Στο παρελθόν η κολομβιανή κυβέρνηση αναγκάστηκε να τον απελάσει για τις επαφές του με παραστρατιωτικές οργανώσεις της χώρας προκειμένου να ρίξει την κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Οι πρακτικές του Saleh δεν προσιδιάζουν πολύ σε αντιπολιτευόμενο δημοκράτη. Ορισμένοι τον χαρακτηρίζουν τρομοκράτη. Περισσότερα για την αντιπολίτευση της Βενεζουέλας και πως κατασκευάστηκαν τα σχετικά fake news μπορεί να δείτε σε παλιότερο άρθρο μου.

Όλοι οι παραπάνω βραβεύτηκαν από το ευρωκοινοβούλιο το οποίο συντάσσεται απόλυτα με τον πρόεδρο Τραμπ αναπαράγοντας το αφήγημα του καθώς «ανησυχεί για τον λαό που δεν βρίσκει άδεια φάρμακα στα φαρμακεία«. Όπως είχε γράψει και ο διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών Ερευνών (CERP) Mark Weisbrot, «Είναι παράδοξα ειρωνικό να βλέπουμε ανακοίνωση του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ να εκφράζει ανθρωπιστική ανησυχία για τη Βενεζουέλα όταν ο Πρόεδρος Τραμπ στερεί στο λαό της κυριολεκτικά βασικά φάρμακα, επιβάλλοντας παράνομο οικονομικό εμπάργκο στη χώρα».

Σήμερα λοιπόν, η ΕΕ συνεχίζει την παράδοση, στηρίζοντας έναν μη εκλεγμένο ηγέτη θέλοντας να αποκατασταθεί η ειρήνη στη χώρα. Η κατασκευή αντίπαλου προσωποιημένου δέους σε ένα κράτος του οποίου τον ηγέτη δεν συμπαθούμε θα οδηγήσει σίγουρα σε βία. Στις ΗΠΑ υπάρχουν φωνές που ζητάνε διπλωματικές λύσεις, αλλά στην ΕΕ φαίνεται πως προτιμούν την ηχώ των Τραμπ και Μπολσονάρου και τον αντίλαλο των νεοσυντηρητικών. Σωστά, για τις Βρυξέλλες ο ξανθός πρόεδρος των ΗΠΑ είναι κακός και γραφικός μόνο όταν ταρακουνάει τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς.

 

  • Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του SLpress.gr
  • Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου από άλλες ιστοσελίδες χωρίς άδεια του SLpress.gr. Επιτρέπεται η διακίνηση του άρθρου με την προσθήκη ενεργού link.