Το “Τρίτο Στεφάνι” του Ταχτσή σε νέα θεατρική διασκευή

Βλέποντας επί σκηνής τον κόπο, τον ιδρώτα των ηθοποιών, την εκφορά του λόγου, την έκρηξη των συναισθημάτων, την απελπισία ενίοτε, την μάνα Εκάβη που εκρήγνυται, που αποποιείται τη μοναξιά της, τα παιδιά που όλο βάσανα της φορτώνουν, γιους και κόρες που βιώνουν αδιέξοδα προσωπικά, ερωτικά αλλά θέλουν να ζήσουν σε εποχές δύσκολες για την Ελλάδα, φτώχεια, γερμανική κατοχή, πόλεμος, Ιταλοί, δικτατορία Μεταξά, Εμφύλιος… Και η εκπληκτική μουσική ερμηνεία δίνει το ρυθμό, συνθέτει τις σκηνές, τις εποχές, εμπλουτίζει έξυπνα το λόγο σε βοηθά στην εξέλιξη της παράστασης.

Ο σκηνοθέτης Στάθης Λιβαθινός αξίζει να αναφερθεί ότι είναι ο πρώτος Ακαδημαϊκός στη νεοσυσταθείσα έδρα της Θεατρικής Τέχνης, με προτάσεις και πρωτοβουλίες που υιοθετήθηκαν πάραυτα ομόφωνα από την Ολομέλεια της Ακαδημίας, όπως η ίδρυση “Θεατρικού Κέντρου Έρευνας” ενώ έγινε δεκτή και η ενεργοποίηση των θεατρικών υποτροφιών που δημιουργούν άμιλλα αλλά και δίνουν ευκαιρίες σε νέα παιδιά να προσεγγίσουν ουσιαστικά το θέατρο σαν μια πολύ σοβαρή υπόθεση, να δουν τι συμβαίνει στο εξωτερικό, να σμιλευθούν χαρακτήρες, να εμπλουτιστεί η ματιά τους, να διανύσουν μετά την δική τους πορεία σ’ αυτό που αγαπούν και θέλουν να αφοσιωθούν.

“Για τις ουμανιστικές κατακτήσεις του ανθρώπου έχουμε πολύ δρόμο αλλά το παρήγορο είναι ότι φωτεινές προσπάθειες εμφανίζονται και τροφοδοτούν μοναδικά την ελπίδα!” είχε πει ο σκηνοθέτης σε συνέντευξη του στο Βήμα.

Μία συγκινητική παράσταση

Επιστρέφοντας στην παράσταση βλέπουμε ένα θίασο που “κουμπώνει” σε ρόλους και καταστάσεις γνώριμες στους περισσότερους ώριμους θεατές, από βιώματα, αναμνήσεις δικών τους ανθρώπων, από αναδρομή στο πρόσφατο ιστορικό παρελθόν που ο συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, ο Ταχτσής απέδωσε μοναδικά αλλά και η διασκευή του Στρατή Πασχάλη, σκηνικά/κοστούμια Ελένης Μανωλοπούλου και ζωντανή μουσική Μιχάλη Κωτσόγιαννη, στη σκηνή, δείχνει όχι το ταλέντο και την εμπειρία να συνθέσεις εποχές, χαρακτήρες, χωρίς να νιώσεις ούτε στιγμή το κενό τη διαδοχή των καταστάσεων και των εποχών αλλά και μέσα από φράσεις κλειδιά να αισθανθείς τον σπαραγμό, το παράπονο, την κατηφόρα της ζωής, τα τότε κοινωνικά στάτους, τον ηγετικό ρόλο της μάνας, να νιώσεις πληγές που αιμορραγούν σε θρησκευτικό, πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο.

Η παράσταση ξεγυμνώνει την Ελλάδα του μεσοπολέμου, συμπυκνώνει, συνθέτει αντίθετους κόσμους, φωτίζει εκπληκτικά κοινωνικούς χαρακτήρες και φαινόμενα που υπάρχουν και στη σημερινή κοινωνία με μια έκπληξη του πόσο μοιάζουν!

Ένα αξιακό σύμπαν που επαναλαμβάνεται με κάποιο rephrase. Βγαίνεις από το θέατρο με μια βαθιά αίσθηση ότι βίωσες κάτι μοναδικό. Πολλά τα περιθώρια σκέψης. Βγαίνεις προβληματισμένος, συγκινημένος, νιώθεις ότι όλοι οι ηθοποιοί υπερπροσπάθησαν, καταπονήθηκαν συναισθηματικά, ότι είναι εξουθενωμένοι, αλλά εκεί στο φινάλε, αυτά τα …ράκη της ζωής υποκλίνονται με αυτό το φωτεινό βλέμμα και το ταμπεραμέντο που δείχνει το μεγαλείο της υποκριτικής τους. Έτοιμοι αύριο να ξανα-υποστούν αυτό το συναισθηματικό, υποκριτικό κάματο.

“Το Τρίτο Στεφάνι” στο Σύγχρονο Θέατρο

Κλείνω με την διαπίστωση του έμπειρου σκηνοθέτη, ηθοποιού, θεατρολόγου Βασίλη Κυρίτση αμέσως μετά την παράσταση: “Η ωραιότερη, η ουσιαστικότερη και η θεατρικότερη παράσταση που έχω δει μέχρι τώρα, στη διάρκεια της φετινής σεζόν ! Και έχω δει μέχρι τώρα 43 παραστάσεις”.

Σύμφωνα με τα τρέχοντα προγράμματα προπώλησης, οι παραστάσεις στο “Σύγχρονο θέατρο” συνεχίζονται κανονικά έως και τις αρχές Απριλίου 2026 (με διαθέσιμα εισιτήρια έως τις 05/04/2026), με πιθανότητα παράτασης. Στην παράσταση “Το Τρίτο Στεφάνι” σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού στο Σύγχρονο Θέατρο όπου τους κεντρικούς ρόλους της Εκάβης και της Νίνας ερμηνεύουν η Μαρία Σαββίδου, η Βιργινία Ταμπαροπούλου και ο πολυπληθής θίασος συμπληρώνεται από τους (αλφαβητικά): Βασίλης Ανδρέου, Γιώργος Δάμπασης, κομπέρ Νίκος Καρδώνης, Στάθης Κόικας, Δημήτρης Παπανικολάου, Τάνια Παλαιολόγου, Σοφία Φιλιππίδου (σε επιλεγμένες περιόδους/εκδοχές), Άρης Τρουπάκης.

Η διανομή περιλαμβάνει επίσης μια ομάδα νεότερων ηθοποιών που ζωντανεύουν τους δεκάδες χαρακτήρες του μυθιστορήματος του Ταχτσή που αποτελεί την πιο ενδιαφέρουσα θεατρική εκδοχή του.