Προς εμφύλιο χωρίς όπλα διολισθαίνουν οι ΗΠΑ

Οι ενδιάμεσες εκλογές έχουν γίνει σημείο αναφοράς, αλλά και πεδίο δοκιμών για τον ηγέτη του Λευκού Οίκου, Ντόναλντ Τραμπ, όπως ξεκαθάρισε στην ομιλία του προς το έθνος στις 16 Ιουλίου, στη διάρκεια της οποίας εξαπέλυσε κατηγορίες για εκλογική απάτη, αναφερόμενος στην κινεζική κατασκοπεία, έως την ψήφο μη Αμερικανών πολιτών.

Ως εκ τούτου, προέτρεψε το Κογκρέσο να ψηφίσει το “Save America Act” (“Πράξη για την Σωτηρία της Αμερικής”) έναν νόμο που, θεωρητικά, θα έπρεπε να κάνει τις εκλογές πιο ασφαλείς, αλλά στην πραγματικότητα στοχεύει στην καταστολή της προσέλευσης των ψηφοφόρων, μεταξύ ομάδων που βρίσκονται πιο κοντά στους Δημοκρατικούς.

Για παράδειγμα, επιβάλλει την επίδειξη ταυτότητας στα εκλογικά τμήματα, κάτι που μπορεί να φαίνεται λογικό μέτρο, μέχρι να εμβαθύνει κανείς στους πραγματικούς λόγους. Ο τρόπος που διεξάγονται οι εκλογές στις ΗΠΑ διαφέρουν από Πολιτεία σε Πολιτεία. Για να ασκηθεί αυτό το δικαίωμα, πρέπει ο ψηφοφόρος να εγγραφεί, καθώς τα ψηφοδέλτια δεν παραδίδονται αυτόματα στα σπίτια όλων των εγγεγραμμένων ενηλίκων.

Για να γίνει αυτό, πρέπει ο ψηφοφόρος να αποδείξει ότι πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις, ξεκινώντας από την αμερικανική υπηκοότητα, με διαδικασίες που διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή. Μόλις εγγραφεί, ο ψηφοφόρος λαμβάνει ένα πιστοποιητικό στο σπίτι του προκειμένου να μπορέσει να προσέλθει στις κάλπες, όπου ορισμένες Πολιτείες απαιτούν επίσης να επιδείξει ταυτότητα, ενώ άλλες όχι.

Θεωρητικά, δεν θα υπήρχε τίποτα περίεργο στην καθιέρωση εθνικής ομοιομορφίας, απαιτώντας από όλους να επιδείξουν αποδεικτικό ταυτότητας. Στην πράξη, ωστόσο, αυτό θα κατέστειλε κυρίως τη συμμετοχή μειονοτήτων, όπως οι μαύροι και οι ισπανόφωνοι, οι οποίοι είναι πιο πιθανό να ψηφίσουν τους Δημοκρατικούς, επειδή είναι συχνά αυτοί που δεν έχουν ταυτότητα, ή δεν ξέρουν πώς να πλοηγηθούν στο σύστημα για να την αποκτήσουν.

Το παραπάνω είναι μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά “κόλπα” που προσπαθεί να χρησιμοποιήσει ο Τραμπ για να αποφύγει την ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές, εκτός από τη νέα χαρτογράφηση των εκλογικών περιφερειών προς όφελος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και τις διαμαρτυρίες κατά της επιστολικής ψήφου (ως γνωστόν, το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ με απόφασή του απέρριψε την προσφυγή του Τραμπ και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος για το συγκεκριμένο θέμα).

Γιατί φοβάται ο Τραμπ 

Ο Τραμπ φοβάται τις εκλογές του Νοεμβρίου, όπου οι δημοσκοπήσεις δίνουν αυτή τη στιγμή στους Δημοκρατικούς προβάδισμα, για διάφορους πολιτικούς και προσωπικούς λόγους. Ο πρώτος είναι ότι μια ήττα θα εξακολουθεί να είναι ήττα, ακόμη και αν το όνομά του δεν βρίσκεται στο ψηφοδέλτιο, αποδυναμώνοντας την απειλή του να θέσει υποψηφιότητα για τρίτη θητεία το 2028, παρόλο που το Σύνταγμα το απαγορεύει. Ειρήσθω εν παρόδω, στο πρόσφατο γεύμα που παρέθεσε στους ανταποκριτές των ΜΜΕ, εμφανίστηκε με καπέλο στο οποίο υπήρχε η επιγραφή Tramp 2028, δηλώνοντας ότι θα είναι για τέταρτη φορά υποψήφιος…

Ο δεύτερος είναι ότι εάν οι Ρεπουμπλικάνοι χάσουν την πλειοψηφία τους έστω και σε ένα σώμα, θα καταστεί αδύνατο για αυτούς να ψηφίσουν οποιαδήποτε νομοθεσία μέχρι το τέλος της προεδρικής τους θητείας, εκτός εάν καταλήξουν σε συμφωνία με την αντιπολίτευση για την επίτευξη συμβιβασμών.

Ο τρίτος, και ίσως ο πιο σοβαρός, κίνδυνος για τον Τραμπ είναι η δυνατότητα να ξεκινήσουν εκ νέου οι διαδικασίες καθαίρεσης, αλλά και επιμέρους έρευνες για τον τρόπο που η κυβέρνησή του ασκεί τα καθήκοντά της, στη Βουλή των Αντιπροσώπων. Οι Δημοκρατικοί μπορεί να μην είναι πρόθυμοι να παραπέμψουν τον πρόεδρο για τρίτη φορά, ειδικά επειδή θα απορριφθεί ξανά στη Γερουσία, αλλά σίγουρα θα χρησιμοποιήσουν όλες τις επιτροπές για να διερευνήσουν ολόκληρη την κυβέρνηση, παραλύοντάς την. Για να μην αναφέρουμε τις πιθανές έρευνες για τους διάφορους τρόπους με τους οποίους ο πρόεδρος του Λευκού Οίκου και η οικογένειά του έχουν εκμεταλλευτεί το δημόσιο αξίωμα για να πλουτίσουν.

Για όλους αυτούς τους λόγους, οι Ρεπουμπλικάνοι ετοιμάζονται να μετατρέψουν τις ενδιάμεσες εκλογές σε «εκλογές μίσους». Μια επιλογή ψήφου που να βασίζεται στο μίσος. Στόχος είναι να ωθηθούν οι ψηφοφόροι να “μισούν τους Δημοκρατικούς, περισσότερο από ό,τι μισούν οι Δημοκρατικοί τους Ρεπουμπλικάνους”.

Έτσι, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στοχεύει να διχάσει περαιτέρω τις Ηνωμένες Πολιτείες, σαν να μην έφταναν οι ήδη δραματικές πολιτικές και πολιτισμικές διαιρέσεις, οι οποίες έχουν οδηγήσει ουσιαστικά σε έναν ακήρυχτο εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο κυριαρχεί η θανατηφόρα πολιτική βία. Τα θανατηφόρα χτυπήματα ήδη υπάρχουν: Δύο Αμερικανοί πολίτες σκοτώθηκαν από πράκτορες της ICE στη Μινεάπολη, η Ρενέ Γκουντ και ο Άλεξ Πρέτι, ή από την αντίπαλη πλευρά η δολοφονία του συντηρητικού ακτιβιστή Τσάρλι Κερκ. Αλλά τι σημασία έχει; Το σημαντικό είναι να κερδίσεις τις εκλογές!

Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και MAGA

Οι παραπάνω εξελίξεις φαίνεται να δίνουν σαφή απάντηση στο ερώτημα που κυριαρχούσε μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν, σχετικά με το κατά πόσον ο Τραμπ ελέγχει απολύτως το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, ή οι εκπρόσωποι του τελευταίου διαθέτουν ακόμη κάποια αποθέματα από το παλαιό πνεύμα που κάποτε κυριαρχούσε στο κόμμα αυτό.

Η απάντηση φαίνεται αρκετά σίγουρη: Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ανήκει στον Ντόναλντ Τραμπ και η βάση του MAGA δεν έχει καμία πρόθεση να τον εγκαταλείψει. Το αν αυτό θα είναι αρκετό για να κερδίσει τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου και να αποφύγει να γίνει άτυχος είναι ένα άλλο θέμα, ένα θέμα που θα το μάθουμε μόνο μετά τις εκλογές.  Όλα θα εξαρτηθούν από τη συμπεριφορά των ανεξάρτητων και των μετριοπαθών του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, υποθέτοντας ότι κάποιοι έχουν επιβιώσει – και πόσο αποξενωμένοι αισθάνονται από τις υπερβολές του ηγέτη του Λευκού Οίκου.

Η αδιαμφισβήτητη και οριστική απόδειξη ήρθε από τις προκριματικές εκλογές της Τρίτης 19 Μαΐου. Ο Τραμπ έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό την εκστρατεία προσωπικής εκδίκησης εναντίον οποιουδήποτε τολμά να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο του στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Ακόμα και η παραμικρή κριτική είναι αρκετή για να τον βάλει στο τραπέζι των προδοτών, τους οποίους δεσμεύεται προσωπικά «να δολοφονήσει» πολιτικά, δίνοντας το χρίσμα της υποψηφιότητας σε μερικούς πιστούς του, για να τους αντιταχθούν στις προκριματικές εκλογές.

Αυτό συνέβη στον γερουσιαστή Κάσιντι, ο οποίος είχε ψηφίσει υπέρ της καθαίρεσής του, αλλά και στην πρώην βουλευτή Μάρτζορι Τέιλορ Γκριν, η οποία, αντί της ταπείνωσης της ήττας, προτίμησε να μην θέσει εκ νέου υποψηφιότητα. Το ίδιο συνέβη στο Κεντάκι, με τον υποψήφιο βουλευτής Τόμας Μάσι, επειδή είχε απαιτήσει διαφάνεια στην υπόθεση Έπσταϊν, αλλά και στην Τζόρτζια όπου ο Μπραντ Ράφενσπεργκερ είχε αυταπατηθεί, σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να στοχεύσει στην έδρα του κυβερνήτη, αφού είχε αρνηθεί να βοηθήσει τον Τραμπ στις εκλογές του 2020.

Φόβος και ιδιοτέλεια

Οι αθεράπευτα αισιόδοξοι είχαν αυταπατηθεί ότι κάποιο σημάδι δημοκρατικής ζωής θα μπορούσε να προκύψει από αυτές τις αναμετρήσεις, έστω και μόνο με την επιβίωση ενός από τους στοχοποιημένους άπιστους. Αναγκάστηκαν να επανεξετάσουν την απόφασή τους όταν όλοι έχασαν, και οι επιτυχίες ενθάρρυναν τον Τραμπ να προχωρήσει ακόμη περισσότερο στο Τέξας, υποστηρίζοντας τον Κεν Πάξτον εναντίον του νυν γερουσιαστή Τζον Κόρνιν, στον προκριματικό αγώνα (runoff) των Ρεπουμπλικανών για τη Γερουσία, παρά το γεγονός ότι ο υποδειχθείς υποψήφιος από τον πρόεδρο είχε κατηγορηθεί για απάτη και κατάχρηση εξουσίας. Ο Πάξτον τελικά νίκησε τον Κόρνιν στο runoff.

Ένας συνδυασμός φόβου και ιδιοτέλειας κρατάει τους περισσότερους από την ρεπουμπλικανική αρχηγεσία υπό τον Τραμπ. Όσοι τον αμφισβητούν οδηγούνται στην απόσυρση, με την κατηγορία της ιδεολογικής προδοσίας και από την άλλη υπάρχουν μεγάλος αριθμός που επιθυμούν σφόδρα να προσκολληθούν στην εξουσία, κάτι που προϋποθέτει υποκλίσεις και πλήρη υποταγή στον Τραμπ και στην οικογένεια του.

Έχοντας αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο πρόεδρος διατηρεί τον πλήρη έλεγχο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, και ιδιαίτερα της βάσης του MAGA – η οποία είναι εντελώς αδιαπέραστη από κάθε αμφιβολία – μένει τώρα να δούμε αν αυτό θα βοηθήσει, ή θα καταδικάσει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Η αφοσίωση του κινήματος που τον εξέλεξε εγγυάται στον ηγέτη του Λευκού Οίκου έναν ορισμένο και σημαντικό αριθμό ψήφων, αλλά θα μπορούσε να γίνει παγίδα αν αποξενώσει όλους τους άλλους.

Εκλογές: Φόβοι για την στάση Τραμπ

Ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα για το οποίο υπάρχει εξίσου έντονο ενδιαφέρον είναι το ακόλουθο: Πως θα συμπεριφερθεί ο Τραμπ εάν χάσει τις ενδιάμεσες εκλογές; Την απάντηση προφανώς θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι την επαύριον των ενδιάμεσων εκλογών. Παρόλα αυτά όλο και περισσότερες ανησυχητικές αναλύσεις βλέπουν το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τις οποίες ο Τραμπ και το Ρεπουμπλικανικό κόμμα – όχι μόνο «κάνουν πρόβες για να χειραγωγήσουν το αποτέλεσμα τον επόμενο Νοέμβριο, αλλά υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην αποδεχτούν το αποτέλεσμα των εκλογών» –…

«Έχω αρχίσει να βλέπω το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα ως το κόμμα της δικτατορίας. Είναι πρόθυμοι να διατηρήσουν την εξουσία με κάθε μέσο και ο Τραμπ θα ηγηθεί σ’ αυτή την απόπειρα… Δεν αποκλείω την πιθανότητα να προσπαθήσουν να ακυρώσουν τις εκλογές, αν χάσουν τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου. Σε αυτό το σημείο, θα βρισκόμασταν ήδη σε ένα σενάριο πραξικοπήματος»…  Οι συγκεκριμένες απόψεις ανήκουν στον ο Ρόμπερτ Κάγκαν, πρώην ηγέτη των Νεοσυντηρητικών κατά τη διάρκεια της κυβέρνησης Μπους υιού και ακραιφνή Ρεπουμπλικάνο.

Μάλιστα ο Κάγκαν προχωρά ακόμη περισσότερο﮲ σε ερώτηση αν θα μπορούσε ο Τραμπ ως πρόεδρος να ακυρώσει την ψηφοφορία ή να την κηρύξει παράνομη, απαντά καταφατικά: «Ναι. Μπορώ να φανταστώ ένα σενάριο στο οποίο ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Μάικ Τζόνσον αρνείται να επικυρώσει τα αποτελέσματα και να εγκαταστήσει το νεοεκλεγμένο Κογκρέσο, ισχυριζόμενος ότι υπήρξαν παρατυπίες.

Η κυβέρνηση θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ομοσπονδιακές δυνάμεις για να κατασχέσει τις κάλπες, ώστε να μην γνωρίζει ποιος κέρδισε. Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτό το αδιέξοδο, τόσο περισσότερο το σύστημα θα αρχίσει να καταρρέει. Αν φτάναμε στον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο χωρίς Κογκρέσο, θα ήταν ένα πραγματικό σημείο καμπής στην αμερικανική ιστορία».

Είναι γνωστό ότι η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον Αμερικανικό λαό, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία… Το θέμα είναι ότι η κάθετη διάσπαση του λαού σε δύο σχεδόν ισοδύναμα τμήματα δημιουργεί… το πρόβλημα.

Πάντως ένας εμφύλιος πόλεμος, χωρίς όπλα, που συνεχώς οξύνεται είναι πλέον εμφανής στις ΗΠΑ…