Τι κρύβεται πίσω από την ιδέα της κυβέρνησης “εθνικού σκοπού”

Φοβάμαι ότι μετά την εμπειρία της πάλαι ποτέ Οικουμενικής και αργότερα της κυβέρνησης Παπαδήμου (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑΟΣ), το αίσθημα του ελληνικού λαού θα είναι απογοήτευση και καχυποψία εάν συγκροτηθεί μια τέτοια κυβέρνηση διότι θα παραπέμπει σε βάρη και υποχρεώσεις και θα μοχλεύει το ερώτημα “έπρεπε να φτάσουμε ως εδώ για να συνεννοηθούν οι πολιτικοί;” Και τώρα “πως τα βρήκαν μεταξύ τους; … Πάλι για την καρέκλα; Πάλι για να συγκαλύψουν; …να δώσουν άφεση αμαρτιών;” 

Και τι σημαίνει “ορισμένης χρονικής διάρκειας”; Πόσο και γιατί; …Μήπως μάλιστα οδηγήσει σε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο κατά την οποία οι συμμετέχοντες δεν θα μπορούν να περάσουν νομοθετήματα και το κοινοβούλιο να παραλύσει; Είναι κι αυτό πιθανό. Στην Ελλάδα είμαστε.  Άλλωστε ποιος θα ορίσει τον εθνικό σκοπό; Η ΝΔ του κατευνασμού και του ΟΠΕΚΕΠΕ; Ο Σαμαράς του μέιλ Χαρδούβελη; Ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης που μπορεί να είναι πρώτο κόμμα με 25%;  Ή κάποιοι εξωκοινοβουλευτικοί παράγοντες; 

Γράφει ο Λ. Τζιόλας: «Σε μια τέτοια κυβερνητική λύση, όλα δείχνουν ότι ο Καραμανλής, ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς, και με στάθμιση των συσχετισμών, ηγετικά στελέχη όλων των κομμάτων, καθώς και προσωπικότητες κύρους θα κληθούν να συμμετάσχουν». Δηλαδή, θα είναι μια δεξιά κυβέρνηση υπό τον μανδύα της “εθνικής ενότητας”. Η Δεξιά πανστρατιά θα προσπαθήσει να συγκροτήσει κυβέρνηση πάση θυσία. Το ΠΑΣΟΚ θα είναι το δεκανίκι, με κίνδυνο να σπάσει σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Συνεπώς, το πολιτικό αίτημα της απαλλαγής, του δραστικού περιορισμού της διαφθοράς, της αλλαγής του επιτελικού κράτους του Pretador με ένα κράτος στρατηγείο που σχεδιάζει την πραγματική ανάπτυξη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί από οιαδήποτε κυβέρνηση της δεξιάς, με τη ΝΔ στο ρετιρέ.

«Η άρνηση συμμετοχής του ΠΑΣΟΚ μπορεί να στρέψει την ηγεσία της ΝΔ στην αναζήτηση έσχατης λύσης, είτε με τη συμμετοχή συνολικά της “Ελληνικής Λύσης”, είτε με αυτονομήσεις βουλευτών της» γράφει. Προφανώς δεν θα έχουν κανένα ενδοιασμό. Άλλωστε έχει ξανασυμβεί αυτό με Βορίδη, Γεωργιάδη, Πλεύρη κ.ά..  

Και επισημαίνει: «Τα διλήμματα αυτά θα γίνουν ασφυκτικά, αν το ΠΑΣΟΚ καταταχθεί στην τρίτη θέση. Διαφορετικά θα είναι τα πράγματα αν καταταγεί στη δεύτερη θέση. Η πρώτη θέση για τις μετεκλογικές εξελίξεις, που εξετάζουμε εδώ, έχει τις δικές της προδιαγραφές και αποτελεί άλλο κεφάλαιο. Η κατάταξη του ΠΑΣΟΚ στη δεύτερη θέση το καθιστά αξιωματική αντιπολίτευση και κυρίαρχη δύναμη στο χώρο της Κεντροαριστεράς. Γεγονός, στο οποίο πρέπει και οφείλει να ανταποκριθεί, επιτελώντας χωρίς φιλοεξουσιαστικές ροπές και τα δύο υψηλά καθήκοντα: αξιωματική αντιπολίτευση + ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς με κορμό το ΠΑΣΟΚ».

Το δίλημμα του ΠΑΣΟΚ απέναντι στη ΝΔ

Η μακροϊστορική αυτή προσέγγιση προσπερνά την πραγματικότητα και τις ανάγκες του λαού. Είναι αμφίβολη, είναι αμφίσημη και πετάει το μπαλάκι στο 2031… Οι ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας είναι άμεσες και υπαρξιακές. Η βούληση του εκλογικού σώματος όπως προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις είναι πρώτον, απαλλαγή από το καθεστώς Μητσοτάκη και τη συνένοχη ΝΔ που το στήριξε, ώστε να σταματήσει ο κατήφορος της χώρας. Δεύτερον, επιδιώκει μια προοδευτική κυβέρνηση  που θα ανατάξει τη χώρα. 

Εδώ, εάν το ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να έχει ψυχή και είναι δεύτερο κόμμα και τα νούμερα βγαίνουν θα πρέπει να αποταθεί στην ΕΛΑΣ και σε άλλες προοδευτικές δυνάμεις για τη συγκρότηση προοδευτικής κυβέρνησης. Εάν είναι τρίτο και η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη δεύτερο (ή και πρώτο χωρίς δυνατότητα αυτοδυναμίας) τότε το ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να το αποδεχθεί και να συμπράξει. 

Επειδή όλα αυτά είναι πιθανά, καλό θα είναι το ΠΑΣΟΚ να κατεβάσει τους τόνους του έναντι της ΕΛ.Α.Σ. και αντιστρόφως και να επικεντρωθούν αμφότεροι στον κοινό εχθρό που είναι η ΝΔ και ο Μητσοτάκης. Διότι αν το ΠΑΣΟΚ συνεχίζει να παίζει το παιγνίδι του Μητσοτάκη κατά του Τσίπρα μπορεί το κόμμα να τιμωρηθεί και πάλι για τη συναναστροφή του με τη δεξιά. Στο πρόσφατο παρελθόν έγραψε και 4%, αν δεν κάνω λάθος. Εκτός κι αν ο κ. Ανδρουλάκης έχει τους λόγους του που αυτός ξέρει…