Διακήρυξη ωμού ιμπεριαλισμού η ομιλία Τραμπ στον ΟΗΕ

Μετά τον απρόκλητο αποτυχημένο πόλεμο των ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν για τη ληστεία των πετρελαίων του, παρά τις προφανείς καταστροφικές επιπτώσεις που γίνονται ολοένα και χειρότερες, συνεχίζει την ίδια μανιακή πολεμοκάπηλη ρητορική, κατάκτησης και υποταγής χωρών – όχι μόνον του Ιράν που θα το «εξαφανίσει». Αν έπεφτε το Ιράν, αρκετές χώρες είχανε σειρά. Μια ειρηνική χώρα 90 εκατομμυρίων με πολιτισμό χιλιετηρίδων που δεν απειλεί καμία χώρα της περιοχής, σε αντίθεση με το Ισραήλ που έχει επιτεθεί σχεδόν σε όλες, προκειμένου να τις μετατρέψει σε αμερικανο-ισραηλινά προτεκτοράτα.

Μοναδικό το μεγάλο εμπόδιο του Ιράν, ιδιαίτερα τώρα μετά τη μεγάλη του νίκη, με τεράστια γεωπολιτική σημασία. Το γελοίο πρόσχημα για τους ηθελημένα αφελείς της δυτικής προπαγάνδας, περί απειλής απ’ το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν που διευθετήθηκε στο παρελθόν – και το ίδιο μπορεί να γίνει και τώρα, χωρίς κανένα πόλεμο – γίνεται ακόμη καταγέλαστο απ’ το κοινό μυστικό που αφορά τις αρκετές δεκάδες πυρηνικές βόμβες του Ισραήλ.

Ποτέ το Ισραήλ δεν επέτρεψε διεθνή έλεγχο του πυρηνικού του προγράμματος, ποτέ δεν υπέγραψε τη Διεθνή Συνθήκη μη Διάδοσης των Πυρηνικών. Πάντα με την σιωπή και ανοχή των δυτικών κυβερνήσεων, με την προστασία των ΗΠΑ – με μόνη εξαίρεση ίσως την προσπάθεια του προέδρου Κένεντι, υπαγωγής του Ισραήλ στη διεθνή δικαιοδοσία για το θέμα αυτό – που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Η Διεθνής Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, δεν πάει εκεί που βρίσκονται ανεξέλεγκτα οι πυρηνικές κεφαλές, αλλά εκεί που γίνεται εμπλουτισμός ουρανίου και είναι ευπρόσδεκτη απ’ το Ιράν.

Στενός του συνεταίρος για τα εγκλήματα στην περιοχή, προκειμένου να ικανοποιήσει το εβραϊκό λόμπι που τον χρηματοδοτεί, ο καταδικασμένος απ’ το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού Ισραηλινός πρωθυπουργός. Με αποδοκιμασίες άδειασε η αίθουσα του ΟΗΕ, όταν βγήκε να μιλήσει, ενώ αργότερα εισέπραξε μόνον τον ντροπιαστικό και προκλητικό για τη χώρα μας εναγκαλισμό του Έλληνα πρωθυπουργού, που για προσωπικούς του πολιτικούς λόγους, ενεργεί με το βλέμμα στραμμένο στην επιρροή του εβραϊκού λόμπι στη χώρα μας και κυρίως στις ΗΠΑ.

Γκανγκστερισμός των ΗΠΑ!

Πόλεμοι δασμών κατά όλων των χωρών που φταίνε για το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας των ΗΠΑ, πόλεμοι αρπαγής και κατάκτησης χωρών με πλουτοπαραγωγικούς πόρους κυρίως ενεργειακούς, γκανγκστερικού τύπου στρατιωτικές επιχειρήσεις, καθημερινές απειλές και εκφοβισμοί, αθέτηση συμφωνιών, συμπεριφορά μονοκράτορα πλανητάρχη, που διαψεύδεται διαρκώς απ’ την πραγματικότητα ενός ήδη πολυπολικού κόσμου, οδηγώντας σε αλλεπάλληλα φιάσκο. Αυτός θα υπαγορεύσει με μονομερείς κυρώσεις, χωρίς την έγκριση κανενός, με ποιόν θα συναλλάσσονται οι χώρες, διαφορετικά θα αποκλεισθούν απ’ την αμερικανική αγορά με εξωφρενικούς δασμούς.

Όλες οι αθέμητες επιχειρηματικές πρακτικές απ’ την επιχειρηματική ζωή του Αμερικανού προέδρου, εφαρμόζονται στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Αυτός ο ένας και επικίνδυνος, αποφασίζει και ενεργεί για όλα, παραβιάζοντας κάθε δεοντολογία και ηθική, χωρίς κανένα σεβασμό στους συνταγματικούς θεσμούς και έγκριση απ’ αυτούς. Σε ένα περιβάλλον αποθεσμοποίησης της χώρας, με το βαθιά αρρωστημένο πολιτικό της σύστημα, όπου κανείς δεν αντιδρά, με τους ασπόνδυλους υποτελείς Ευρωπαίους συμμάχους, της παρηκμασμένης Δύσης…

Αν αυτά τα έκανε ο Πούτιν… 

Σε περιβάλλον πρωτοφανούς ανοχής, σιωπής και ασυλίας, οι όποιες κριτικές, φθάνουν σε επίπεδο σκωπτικών χαρακτηρισμών, που αφορούν την ψυχοσύνθεση και ψυχική κατάσταση, τις φαιδρότητες και θεατρινισμούς του Αμερικανού προέδρου. Αξίζει ίσως να φαντασθούμε εδώ, ποια θα ήταν η στάση όλων των δυτικών ΜΜΕ, ο ολοήμερος και ολονύκτιος ορυμαγδός τους, αν κάποια έστω απ’ τις παραπάνω συμπεριφορές και πρακτικές, προέρχονταν απ’ τον πρόεδρο Πούτιν;

Το κύριο όμως πρόβλημα, η βασική αιτία των δύο πολέμων και της ραγδαία επιδεινούμενης κατάστασης που ζούμε, είναι η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, που δεν πρέπει να ξεχασθεί και συγκαλυφθεί, κάτω απ’ τους γκανγκστερικούς τρόπους άσκησης απ’ τον σημερινό πρόεδρο. Μοναδικός σκοπός της, η επανάκτηση της χαμένης οριστικά πλέον αμερικανικής μονοκρατορίας, με όλα τα μέσα, αδιαφορώντας για τις καταστροφές και τον ανθρώπινο πόνο.

Για τον ίδιο σκοπό, οι σημερινές πρακτικές προστίθενται στο παραδοσιακό οπλοστάσιο των ανατροπών κυβερνήσεων με πραξικοπήματα, χούντες και εγκαθίδρυση καθεστώτων που η χώρα μας διαθέτει πικρή εμπειρία. Το γόητρο και η αλαζονεία, δεν τους αφήνει να συμβιβασθούν με την πραγματικότητα, να αναγνωρίσουν την ήττα στους χαμένους πολέμους τους. Χρόνια χρειάσθηκαν, με τεράστιο κόστος, να φύγουν “κακήν-κακώς”, μετά την προφανή τους ήττα στο Βιετνάμ. Πολλοί θυμούμαστε το γνωστό τραγούδι της δεκαετίας του 60, σε μουσική του αείμνηστου Μάνου Χατζηδάκη, που γελοιοποιεί την αμερικανική στρατιωτική και πολιτική ηγεσία: «Τέσσερις Στρατηγοί κινάν και πάν για πόλεμο στο μακρινό το Ιράν…».

Ιράν και Ουκρανία

Πάνω από 60 χρόνια προσπαθούν να ληστέψουν το Ιράν, για να μας… προστατέψουν απ’ τα πυρηνικά του. Η ίδια εξωτερική πολιτική, οδήγησε στον άλλον πόλεμο, έναν ακόμη τυχοδιωκτισμό της προηγούμενης κυβέρνησης, καθοδηγούμενη απ’ το Δόγμα Μπρεζίνσκι (1997) όπως όλο το βαθύ κράτος των ΗΠΑ, που θεωρούσε την Ουκρανία βασικό στόχο, πλατφόρμα και εργαλείο αποδυνάμωσης της Ρωσίας, για την ανάκτηση της αμερικανικής κυριαρχίας.

Η Μακιαβελική τους στρατηγική που κατέληξε σε ένα ακόμη φιάσκο, αποσκοπούσε στην γεωπολιτική υποταγή, την κυβερνητική ανατροπή και ακόμη διαμελισμό της Ρωσίας. Είναι πέμπτη φορά στη νεότερη Ιστορία που οι δυτικοί αποικιοκράτες, επιχειρούν να τη ληστέψουν: Ναπολέων, δυο Κριμαϊκοί Πόλεμοι, Χίτλερ, και Μπάϊντεν με 40 χώρες υποτελείς. Έχοντας ξοδέψει πάνω από 500 δισεκατομμύρια ΗΠΑ και ΕΕ, εγκαθιστώντας με πραξικόπημα ένα ναζιστικό προτεκτοράτο, μετατρέποντας το σε ερείπια και οδηγώντας το στην σφαγή, με αποτέλεσμα την φυγή μεγάλου μέρους του ανδρικού πληθυσμού της. Τέλος, οι ΗΠΑ ανέθεσαν τη διαχείριση της ήττας απ’ το χαμένο πόλεμο, στους Ευρωπαίους υποτελείς.

Αυτοί, συνδεδεμένοι με το βαθύ κράτος, τον συνεχίζουν, πληρώνοντας για τα αμερικανικά όπλα, ρόλο που τους ανέθεσε ως έμπορος όπλων ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Αδιαφορώντας για την καταστροφή που προκαλούν, στην Ευρώπη και την Ουκρανία, τηρώντας αυτοκτονικά το παραπάνω δόγμα, αρνούμενοι την ειρηνική συνύπαρξη με τη Ρωσία, αναβάλλουν όσο μπορούν την αναπόφευκτη συνθηκολόγηση, που θα σημάνει το οριστικό πολιτικό τους τέλος.

Δύο μεγάλες Σύνοδοι έγιναν τις τελευταίες εβδομάδες, η Σύνοδος της Σαγκάης και των BRICS, όπου οι χώρες που συμμετείχαν εκπροσωπούν περίπου το μισό πληθυσμό του πλανήτη και πάνω απ’ το 40% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Εκεί μιλούσαν για συνεργασία, αμοιβαίο σεβασμό, ανάπτυξη, κοινά επενδυτικά σχέδια, με σκοπό την ευημερία των λαών τους. Σε καμία απ’ αυτές δεν βρίσκονται οι ΗΠΑ και η ΕΕ. Αυτές βρίσκονται εκεί όπου διαχειρίζονται πολέμους, απειλές και κυρώσεις, όπως το Συμβούλιο της ΕΕ που κατάντησε πλέον μονοθεματικό πολεμικό συμβούλιο του πολέμου της Ουκρανίας.

Στην επίσκεψη του στο Λευκό Οίκο, ο πρόεδρος της Κίνας δήλωσε, πως οι δύο μεγάλες Δυνάμεις κερδίζουν και οι δύο απ’ τη συνεργασία, χάνουν και οι δύο απ’ την αντιπαράθεση, μπορούν να αποφύγουν την Παγίδα του Θουκυδίδη. Ξένες αντιλήψεις για την αμερικανική λογική, που ονειρεύεται νέους τυχοδιωκτισμούς και “κατακτήσεις” σύμφωνα με τον Αμερικανό πρόεδρο. Δυο διαφορετικοί κόσμοι. Τώρα που το τέλος των αμερικανόδουλων τηλεοπτικών φελλών στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και θεσμούς, είναι προφανές – και θα γίνει οριστικό με την αναγνώριση της ρωσικής νίκης – θα υπάρξουν πολιτικές δυνάμεις, όχι παραλλαγές, που θα διαθέτουν το αναγκαίο θάρρος, την “Τόλμη και Αρετή που χρειάζεται η Ελευθερία”;